Mijn langste rit op de racefiets ooit.

Het kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Nadat ik vorig jaar op een mooie lentedag in mei spontaan bedacht om vanaf Schiermonnikoog naar Amsterdam te fietsen, gewoon omdat ik daar zin in had, kwam de gedachte over een triatlon doen voor het eerst in mij op. ‘Als ik een marathon kan lopen en 216 KM kan fietsen, dan moet een halve triatlon toch ook wel lukken?’ Lang spookte deze gedachte door mijn hoofd, en toen ik een maandje geleden een proefles zwemmen nam bij de SwimGym, wist ik het zeker: ik ga mij inschrijven voor m’n eerste Ironman 70.3!

De eerste Ironman 70.3 ga ik lopen in Aix-en-Provence, Frankrijk.

En zo werd mijn road 2 The Tel Aviv Marathon dus ineens ook een road to mijn eerste halve triatlon, Op 15 mei 2018 is het zo ver: dan zal ik vraag me niet waarom- mijn eigen grenzen opzoeken tijdens de Ironman 70.3 in Aix-en-Provence. Wat houdt dit in? 1,9 km zwemmen, 90 km wielrennen en 21,1 km hardlopen, allemaal achter elkaar. Dit betekent dat ik naast mijn bijna dagelijkse hardlooptrainingen en het wielrennen, vanaf januari ook nog twee of drie keer per week zwemles zal nemen. Waar weet ik nog niet, dus tips zijn welkom. Ik hoop wel dat ik tegen die tijd mijn motivatie terug heb, want op het moment gaat mijn marathontraining nou niet echt zoals ik van te voren gehoopt had. Dit is nieuw voor mij, want meestal sta ik altijd te springen voordat ik ga hardlopen. Wat gaat er mis?

Ik ging speciaal naar mijn ouders om hun kerstboom te versieren, want dat is een van de hoogtepunten van het jaar!

#1. Kerstbomen
Er moeten overal kerstbomen versiert worden en aangezien ik dat echt GEWELDIG vind om te doen besteed ik mijn kostbare tijd nu vaker aan lampjes en ballen in bomen hangen dan aan hardlopen. Misschien dat ik volgend jaar wel parttime kerstbomenversierder wordt, lijkt me tijdens die koude winterdagen een leuker bijbaantje dan fietscourier zijn voor zoiets als thuisbezorgd.nl.

 

#2. Vervelende voeten

Hier dacht ik dat het over was, maar helaas. Ze zijn terug.

Ik word he-le-maal knettergek van mijn enkels, want ik heb nog steeds last van blaren. Ik hoor jullie denken: “koop dan andere schoenen”, maar zo simpel is het niet. Mijn enkels zijn namelijk nogal vreemd; door één of ander raar bot dat uitsteekt aan beide voeten heb ik dit altijd bij elke schoen die ik koop. Het is puur een kwestie van heel lang inlopen tot dat deze ellende voorbij is. Eigenlijk moet ik hiervoor een keer naar de dokter, maar ik ben bang dat ik dan slecht nieuws te horen krijg en dat ik straks een operatie aan mijn voeten moet ofzo. Of dat ze ze eraf halen. Dat wil ik echt niet dus ik stel het liever nog even uit totdat ik het een keer wat rustiger heb. Dat zal dus wel nooit worden.

 

Voor mijn verjaardag bakte ik twee appeltaarten voor de redactie van JAN Magazine.

#3. Way too much voedsel  
Hier kan ik niet zo veel aan doen, dit ligt aan de mensen om mij heen. OVERAL waar ik kom is lekker eten. Taarten, pepernoten, kerstkransjes, chocola, noem het maar op. Dit moet natuurlijk motiveren om te blijven sporten, maar bij mij werkt dit averechts. Hierdoor kom ik in een soort van negatieve mindset waardoor ik denk ‘ach, het gaat nu toch al slecht.’ Doordat ik dan in plaats van 1/3 chocoladeletter 3/3 chocoladeletter eet, voel ik me vaak futloos en heb ik geen zin om te sporten. Het is bij mij altijd alles of niks, eigenlijk net als in het hele leven.

#4. Snotneus
Daarnaast voel ik me al twee weken een beetje ziek, net zoals iedereen in mijn omgeving. Toch mag ik niet klagen want vroeger lag ik altijd rond mijn verjaardag met keelontsteking in bed, maar die periode is voorbij. Op mijn vijftiende liet ik mijn amandelen knippen en dat is tot nog toe een van de beste beslissingen uit mijn leven geweest.

Juul en ik op het ijs

#5. Living on the ice
Vorig jaar kreeg ik van mijn vrienden een tienrittenkaart van de  Jaap Eden ijsbaan cadeau voor mijn verjaardag, maar die is maar één jaar geldig. Hierdoor beweeg ik mij liever voort op mijn o zo mooie witte kunstschaatsen dan op mijn vreselijk voet-onvriendelijke hardloopschoenen. Julia en ik proberen momenteel onszelf te ontwikkelen tot ware kunstschaatsers, zodat we, als we later een keer mee mogen doen aan Dancing on Ice, alvast een voorsprong hebben. Van dromen is immers nog nooit iemand ongelukkig geworden!

Het beste boek dat ik las in 2017: Americanah van Chimamanda Ngozi Adichie

#6. De boekenobsessie
Ik heb het lezen van boeken weer helemaal herontdekt. Vroeger las ik altijd al meerdere boeken tegelijk, maar de afgelopen jaren was dit minder geworden door het studeren. Omdat ik nu maar één vak volg, heb ik ‘s avonds eindelijk tijd om in bed boeken te lezen. Vaak zijn ze dan zo spannend dat ik ’s ochtends vroeg verder ga, en dan vergeet ik de tijd waardoor ik noodgedwongen maar 5 KM kan rennen. Te laat aankomen op de redactie kan natuurlijk niet! Een ander gevolg van dit vele lezen is dat ik vaak geïnspireerd raak om zelf te schrijven (zoals bijvoorbeeld de gedichtjes over onder andere Siepje, te vinden op mijn blog). Soms ga ik helemaal op in mijn fantasie en dan ben ik zo een uur verder.

Een ietwat ordinaire mirrorselfie, maar ik ben erg blij met mijn adembenemende nieuwe racepak van Rapha, gekregen voor mijn verjaardag.

Kortom, door mijn verjaardag, Sinterklaas, de aankomende feestdagen en andere feestjes rende ik de afgelopen tijd vaker niet dan wel. De afgelopen jaren heb ik hier nooit last van gehad, en plande ik met gemak alles om het sporten heen, maar omdat ik in februari aan mijn master wil beginnen gaat het studeren nu toch echt even voor het sporten. Ook met iets minder training dan gepland kom ik die finish wel over in Tel Aviv.

Casually thinking about my first Ironman na de halve marathon in Budapest

Komt wel goed schatje
Iedereen heeft wel eens een dipje, dat hoort er nou eenmaal bij. Overigens besef ik, dat wanneer ik terug kijk op de afgelopen tijd, ik niet mag zeuren. Drie weken geleden liep ik namelijk nog de halve marathon in Budapest, wat naast dat het waanzinnig leuk was ook best goed ging. Deze 21,1 km liep ik in 1:49:20 ondanks de blaren, pizza’s en kilometers aan wandelen door de mooie stad in de dagen voor deze halve marathon.

 

 

iets om trots op te zijn!

Toevallig vond ik gister een lijstje op mijn telefoon met mijn hardloopdoelen voor 2017, waarbij ik ze allemaal kon afvinken en zelfs nog wat moest toevoegen! Verder stuurde Strava mij dit weekend een gezellig mailtje met de mededeling dat ik afgelopen jaar 1724 KM hardliep en 3293 KM doorbracht in het zadel, dus er is genoeg om trots op te zijn. Maar zoals elk mens goede doelen heeft voor het nieuwe jaar, heb ik die ook. Voor nu vier ik het leven, kijk ik terug op een megasportief jaar en dan pak ik 1 januari met volle focus de training wel weer op, want soms is ergens aan toegeven toch echt de beste optie!

Lees hier deel 1, 2 en 3 van Nicole haar marathon (en Ironman :)) serie.

Mijn twee grote liefdes: Amsterdam en mijn racefiets.

Nicole van Batenburg
Nicole van Batenburg
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.