Berichten

rolschaatsen

Nu het weer lekker weer is vind ik het superfijn om mijn rolschaatsen aan te trekken en er een flink stuk op uit te gaan. Voor mij heeft rolschaatsen meerdere voordelen. Als eerste kun je op een leuke manier aan je conditie werken, je hebt amper in de gaten dat je aan het sporten bent. Doordat ik lekker buiten bezig bent word ik bewuster van de omgeving en hierdoor word mijn hoofd rustiger qua gedachten. Verder is het een perfecte workout voor gespierde benen, na een ritje merk ik altijd weer dat mijn benen flink bezig zijn geweest.

 

Opnieuw beginnen

Ik denk dat het ondertussen iets meer dan een jaar geleden is dat ik weer opnieuw ben begonnen met deze rollende workout. Ik was druk bezig met opruimen in huis en kwam daar mijn oude rolschaatsen tegen. Zwarte met gekleurde wielen, heel tof vind ik zelf 🙂 Ik trok ze aan om te kijken of ze nog pasten en gelukkig zaten ze perfect. Mijn kinderen kwamen kijken: hè wat leuk mama wat ga je daarmee doen? Ik vertelde dat ik het een beetje spannend vond, maar dat ik het graag weer wilde proberen. Ze riepen gelijk o dan helpen we je wel. Dat vond ik zelf eigenlijk nog spannender, maar wel ook heel lief. Ik ging op de oprit een beetje heen en weer rollen en hun duwden me af en toe een beetje.

 

Lange afstanden rolschaatsen

De keer erna heb ik gewacht dat de kids op school waren. Ik nam mijn oude vrienden mee naar een glad stukje fietspad en daar begon ik te oefenen. Hoewel het even wennen was duurde het niet lang voordat ik weer merkte hoe blij je van rolschaatsen kan worden. Vanaf toen ben ik af en toe lekker op pad gegaan. Inmiddels heb ik al vaak flinke stukken af gelegd. Zo ben ik een keer tot halverwege de Enkhuizerdijk geweest om daar even te picknicken. Na de picknick natuurlijk ook weer terug. Dat was een afstand van twee keer 12 kilometer.

 

Zien bewegen, doet bewegen

Mijn dochter vond het ook erg leuk om te zien als ik weer een stukje ging rolschaatsen. We zijn toen samen naar de winkel gegaan en hebben daar een mooi paar, roze met geel en blauw, voor haar uitgezocht. Nu oefenen we af en toe samen.

Ik ben blij dat ik deze zomerse workout weer heb herontdekt. Wat denk je heb jij ook zin eens een keer je rolschaatsen aan te trekken en lekker de wind door je haren te voelen?

marathon-love2workout

Je kent het wel, het moment tijdens de studie dat je even niet meer weet waar je bent. Verdwaald of je op de goede weg bent. Niks ergs mee, maar wel onzeker. Dat onzekere gevoel van waar ben ik goed in? Waar wil ik zijn over 5 jaar? En hoe ga ik dat bereiken?  Toen Rosalie in het tweede jaar van haar studie zat, hoorde ze over de New York Marathon. Die wilde ze lopen! En zo begon haar eerste persoonlijke doel. Lees je mee?

 

Mijn eerste marathon: NYC

Tijdens mijn studie was er altijd heel veel zelfreflectie, dagelijks waren wij bezig met onze dromen, ambities, leerdoelen, competenties en valkuilen.  Heel leerzaam, maar ook confronterend. De strijder in mij wil dan ook altijd het beste van het beste bereiken. Mijn lat ligt hoog.  Toen ik mijn marathon in 2012 had gepland, had ik een doel en dat voelde dan ook ontzettend goed. Ik trainde volgens een uitloop schema, in mijn eentje. Elke vrije zaterdag spendeerde ik in de Run2day in Utrecht om te sparren en te kletsen over hardlopen, mijn training en alles wat er bij kwam kijken. Mijn studentenvetjes verdwenen en ik was er helemaal klaar voor.  Twee dagen voordat we vlogen, dreigde een orkaan genaamd Sandy, mijn grote droom weg te blazen, maar gelukkig we mochten vliegen! En de goede zenuwen namen toe.

Vrijdag 2 november 2012 rond 6 uur ‘s avonds, ik weet het nog precies. Net terug van shoppen en heldhaftig geld uitgeven, kwam ik binnen in het hotel waar een vreselijke  sfeer heerste. Alsof er net iemand overleden was. En toen hoorden we het… Mijn wereld verdween even onder mijn voeten… de Marathon was afgelast. We konden weer naar huis, zonder die prachtige 42 km te lopen. Ik kan niet omschrijven hoe groot mijn verdriet en onmacht waren.

 

Mijn tweede marathon: Rotterdam

Eenmaal weer thuis, kwam ik 10 kilo aan en heb een hele tijd geen sportschoen aangeraakt. Toch liet ik mij overhalen om me in te schrijven voor Rotterdam Marathon op 13 april. Getraind was ik toch wel, dacht ik… Ik voelde me dik, gefaald en wist even niet waar ik goed in was. Mijn eerste fulltime  stage zorgde ervoor dat ik minder tijd had om te trainen, maar weerhield mij er niet van om toch te gaan voor die mooie marathon in de Maasstad. We hadden een strenge winter waarin ik moest trainen, maar ik liep mijn afstanden elk weekend.  Met de marathon als doel kreeg ik zelf een beetje controle over mijn prestaties. Een eerste stage is heftig voor het zelfvertrouwen en met die marathon wilde ik bewijzen wat ik WEL kon. Aan discipline geen gebrek en ik kreeg er dan ook steeds meer zin in. Ik schreef mij zelfs in voor de volgende NYC  Marathon in november 2013. Het is bizar wat de weg naar een 42 km met een mens kan doen.

 

De dag van mijn eerste echte marathon…

Vol vertrouwen, maar toch met wat gezonde zenuwen. De dag van de marathon, 13 april 2013. Met een strak blauwe lucht, was het na maanden sneeuw ineens 20 graden.  IK GING KAPOT. Met een eindtijd van 4.54 werd er eerlijk waar een nieuwe Rosalie geboren. Ik had de marathon uitgelopen en wat waren mensen trots op mij. In november datzelfde jaar liep ik die in New York alsnog. Het was dezelfde afstand, maar ik was lichter, getrainder, meer gemotiveerd en van deze marathon droomde ik echt. Hier ging het om! Ik liep 4:18 en kwam met mijn naam in de NewYorkTimes. HOLY F*** wat een gevoel!! Dit kan niemand mij meer afnemen.

 

 

Wat sporten voor een mens kan doen

Mijn 2013 is een mooie weergave van wat sporten met een persoon doet: in januari zag je een Rosalie, die veel uitging, bol koppie, veel geluk halen uit vrienden en familie. Naarmate de training voor de Rotterdam marathon vorderde, werd ik slanker en zelfverzekerder. Ik heb mijn marathontraining alleen gedaan en gelopen, puur voor mezelf en mijn eigen waardering. Je ziet steeds meer sprankeling in de ogen en het uitstralen van geluk. Het maakte minder uit wat andere vonden, ik vertrouwde op mezelf. En dan trainen voor NYC Marathon, mijn werkelijke droom waarmaken. Nog slanker, nog sprankelender, nog gelukkiger. De lat lag wellicht hoog maar OH wat was ik trots. Het was hard werken, om het geld voor elkaar te krijgen, maar hard werken om de marathon uit te lopen? Nee.

Ik zei zonder moeite nee tegen wijn, liep met plezier de afstanden en de relatie met mijzelf werd steeds sterker. Het lopen was een moment dat van mij alleen was, niemand had daar invloed op of pakte mij dit moment af. Door waar te maken waar je van droomt,  creëer je een onverwinnelijk gevoel. Waar een wil is, is een weg. En laat niks of niemand, geen mensen, orkanen of andere tegenslagen je hiervan weerhouden. Heb ik altijd zin om te rennen? Nee… maar het lekkere gevoel erna, daar ben ik verslaafd aan.

 

Inmiddels ben ik twee marathons verder. In april 2014 heb ik Parijs gelopen en afgelopen april liep ik Rotterdam weer. Rennen en een mooie stedentrip, the perfect combination!  Ik heb mijn geluk gevonden, los van wat er privé en zakelijk qua werk gebeurt, die hardloopschoenen houden mij altijd op de weg 🙂

Mijn volgend doel is een marathon onder de 4 uur. 1 ding weet ik wel;

 

If you can dream it, you can do it!

 

Groetjes Rosalie.

 

Vind je het leuk om over persoonlijke sportervaringen te lezen? Misschien is de sportvideo van de zwangere Cristel san iets voor jou of juist het verhaal van Maartje die verslaafd is aan triathlons!

triathlon - love2workout

Het is weer even geleden maar het is zeker weer tijd voor een fijn sportverhaal. Zo eentje die lekker wegleest en je weer helemaal motiveert om met dit maartse zonnetje zelf ook weer te gaan sporten. Dit keer Maartje van Gestel, traithlete, fysiotherapeut en blogster! Lees je mee?

 

Mijn sportverhaal

Hallo, ik ben Maartje en ik ben gek van actie en uitdaging. Van jongs af en aan heb ik altijd veel aan sport gedaan. Het was bij ons in de familie niet meer dan normaal om fanatiek met sport bezig te zijn en als vanzelf rolde ik hier ook in. Als klein meisje begon ik met zwemles en daarnaast deed ik aan atletiek. Na het behalen van mijn A, B en C-diploma wilde ik doorgaan met zwemmen, in tegenstelling tot de rest van de meeste kinderen. Ik haalde mijn zwemvaardigheid diploma’s en de snorkel diploma’s maar was het nog steeds niet beu. Op mijn 9de begon ik daarom met synchroonzwemmen. Ondertussen switchte ik ook van atletiek naar voetbal en nam ik tennislessen. Zo ging het een aantal jaar door. Twee keer per week zwemtraining, twee keer per week voetbaltraining en één keer in de week tennisles. Op zaterdag voetbalwedstrijden en op zondag af en toe een zwemwedstrijd of tennistoernooi. Mijn verslaving aan sport was allang begonnen!

 

Vallen en opstaan

Uiteindelijk kreeg ik last van mijn rechterknie. Zoveel last dat voetbal en tennis steeds moeilijker werden. Op mijn 12de werd ik geopereerd. Na de operatie ging ik met een brace van lies tot enkel naar huis. Zes weken lang moest die aanblijven en liep ik met krukken. Als gevolg daarvan was er na die weken niets meer van mijn gespierde been over. Ik begon met fysio en moest aan het einde van de revalidatie volgens een programma weer gaan hardlopen. Dat was echt een drama. Ik kon het ongeveer 10 seconde volhouden en dit werkte absoluut niet motiverend.  Na bloed, zweet en tranen was ik conditioneel weer in staat om te voetballen maar aan hardlopen had ik vanaf dat punt een hekel. Uiteindelijk stopte ik niet veel later alsnog met voetbal en tennis. Ik had de snelheid en de kracht niet meer, de pijn was minder maar nog steeds aanwezig.

 

triathlon - love2workout

triathlon - love2workout

 

Tijd voor iets nieuws

Een aantal jaar ging ik volledig voor het synchroonzwemmen. Ik ging een keer extra in de week trainen en werd fanatieker met de wedstrijden. Ik vond het heerlijk om in het water te zijn en haalde hier een tijd lang veel voldoening uit. Op mijn 15de kreeg ik een vriendje dat fanatiek aan wielrennen deed. Mijn broertje fietste ook wedstrijden en tijdens onze eerste gezamenlijke vakantie waren zij vooral aan het fietsen in de Franse bergen. Mijn moeder en ik gingen er met de auto achteraan. Toen begon het te kriebelen, ik ben gek op de bergen en wilde daar ook fietsen. Een jaar later begon ik in de zomer met het fietsen op de oude fiets van mijn broertje. In de zomer fietste ik voor het eerst een berg op, l’alpe d’huez.

Wat een drama was dat, iedere paar kilometer moest ik stoppen. Die hele week fietste ik veel en dat ging uiteindelijk behoorlijk goed. Eenmaal thuis bleef ik fietsen. Ik vond zwemmen heerlijk, maar buiten op de fiets was het ook erg fijn. Na twee jaar deze sporten gecombineerd te hebben besloot ik na bijna 10 jaar te stoppen met synchroonzwemmen. Ik ging volledig over op het wielrennen, ik vroeg een wedstrijdlicentie aan een trainde de hele winter in weer en wind voor mijn eerste echte seizoen.

Regelmatig had ik twijfels, ik wist niet of ik wel goed genoeg was voor het fietsen. Ik miste het zwembad en de meiden waarmee ik mijn hele leven al bijna zwom. Na mijn eerste wielerwedstrijd was ik verkocht. Ik was dan nog niet zo goed maar ik vond het geweldig. Bij synchroonzwemmen moest altijd alles netjes en beheerst. Tijdens het wielrennen ging het om actie en spanning, dit was echt een kick!

 

triathlon - love2workout

 

Down under kwam de inspiratie…

Ik fietste zo nog twee seizoenen vol overgave door. Goede wedstrijden, slechte wedstrijden en valpartijen, het hoorde er allemaal bij. In 2015 vertrok ik voor een half jaar naar Australië voor mijn afstudeerstage als fysiotherapeut. Ik kocht daar via  de Australiesche ‘Marktplaats’ een fiets. In Sydney was fietsen levensgevaarlijk dus ik fietste rondjes van 4km in een park. Dit werd na verloop van tijd wat minder spannend en ik besloot weer te gaan zwemmen. Na mijn eerste ‘training’ van 2 keer 15 minuten borstcrawl besefte ik pas hoe ik dit had gemist. De techniek was er nog en de snelheid zat er ook nog wel een beetje in.

De triathlon sport was in Australië toen veel groter dan dat het in Nederland was. Ik werd geïnspireerd en besloot ook maar een poging te doen tot hardlopen. Onderaan de ladder begon ik met 1 minuut hardlopen, 2 minuten wandelen. Na een aantal maanden was ik in staat het rondje van 4km in het park nu ook te lopen. Net voor het einde van mijn stage liep ik zelfs een keer twee rondjes. Ik had de smaak te pakken. Tijdens het reizen verder door het land had ik dan geen fiets meer, maar mijn hardloopschoenen en duikbril ging met mij mee.

 

triathlon - love2workout

 

Hooked aan de triathlon

Terug in Nederland in 2016 besloot ik dan mijn eerste triatlon gepland moest worden. Dat jaar deed ik een aantal sprint triatlons en dat ging verbazingwekkend goed. Ik stond een aantal keer op het podium en wist er ook 2 te winnen. In 2017 zette ik nog een stapje bij een trainde ik voor het WK sprint triathlon in Rotterdam. Dit was echt een geweldige ervaring en conditioneel was ik goed gegroeid. Nu in 2018 train ik verder. In mei staat mijn eerste langere triathlon op het programma. Ik geniet vol van het trainen. Ik ben terug in het zwembad, fiets en loop lekker buiten en ben in de sportschool te vinden om extra kracht op te bouwen. Ik sport nu zo’n 10 tot 15 uur per week en zou niet anders meer willen. Dit past bij me, het kost me energie maar het geeft me nog meer energie terug. Als ik een aantal dagen niet sport voel ik me meteen onrustig en down. Ik ben geloof ik verslaafd aan het trainen en de adrenaline die bij wedstrijden hoort!

 

Meer over Maartje en haar sportverslaving?

Ben jij benieuwd welke uitdagingen mij komend seizoen te wachten staan en hoe ik dit combineer met een plantaardig voedingspatroon? Op mijn website www.demenukaartvanmaart.nl deel ik regelmatig raceverslagen en recepten. Op Instagram @demenukaartvanmaart probeer ik jou dagelijks te inspireren fit en gezond te leven. Ik ben benieuwd of dat lukt dus kom snel een keertje (online) buurten!

 

Nawoord van de redactie:

Na het lezen van dit sportverhaal van Maartje ben ik benieuwd geworden naar haar training richting haar lange triathlon in mei en de triathlon zelf natuurlijk! Als jij dat nou ook bent geworden en je wilt wel meer lezen, laat dan hieronder een reactie achter en wie weet vertelt Maartje wel meer binnenkort…