Vrijdag was D-Day. Mijn voet ging uit het gips en de K-draad, zoals ze die pin die uit mijn voet stak noemen, mocht eruit. Ik was zenuwachtig, geloof me. Niet alleen omdat ze die draad eruit gingen trekken maar vooral om het vervolg. Wat mag ik vanaf vandaag weer?

In de gipskamer werd ik geholpen door een aardige maar doortastende vrouw. Op haar shirt stond ‘gipsmeester’: ik werd al een beetje banger. In mijn hoofd werd ze steeds groter en enger maar eigenlijk was ze heel lief. Het gips werd eraf gezaagd en daarna pakte ze een tang. Ja, net zo één als waar wij een spijker mee uit de muur trekken. Ik deed mijn ogen dicht en voor ik het wist was de pin eruit. Zomaar. Zonder pijn. Gelukkig natuurlijk maar direct rees de vraag. En nu? De assistent arts gaf me een hand en voelde wat aan aan mijn voet. Ik kon alleen maar denken; zeg het nou maar, wat mag ik?? Hij keek me aan en zei: Je mag naar gelang de pijn weer gaan lopen. Ik kon mijn oren niet geloven en vroeg het nog een keer. Ja, zei de superaardige arts, gewoon zonder gips. Poeh! Wat een opluchting. Blij en 10 kilo lichter werd ik naar huis gereden door mijn lieve vriend. Thuis stond ik al lichtjes op mijn voet met mijn handen om zijn nek. Ik sloot mijn ogen en zag mezelf al op de fiets stappen om boodschappen te doen, de buurt opnieuw te verkennen en de volgende dag van het heerlijke weer genieten. Mijn vriend ging aan het werk, ik bleef alleen achter. Zittend in de tuin, keek ik om me heen naar de verwaarloosde bloemetjes en plantjes. Die kunnen wel wat hulp gebruiken, dacht ik. Helaas teveel gedacht. Voorzichtig stond ik op en schuifelde naar ze toe. Ik bukte me om een potje op te pakken maar leunde teveel in mijn enkel. BAM! Pijn. Over. Uit het gips is nog niet alles. Blijkbaar moet ook ik weer langzaam beginnen. Aan de foto te zien heeft mijn rechterbeen en dus ook mijn enkel, nog veel in te halen. Daar ga ik me de komende weken maar eens goed op concentreren. Met veel geduld. 🙂

Heb jij ook weleens je voet in het gips gehad? Deel je ervaring met me!