Berichten

MARCO’S SPORTVERHAAL: DOOR CALISTHENICS SPORT IK NU 4x IN DE WEEK!

Het koste me zeker 3 trainingen, voordat ik überhaupt uit kon spreken wat ik aan het doen was. Ca-li-sthe-nics. Maar door de sport calisthenics ben ik nu wel gemotiveerd genoeg om 4x in de week te gaan sporten. Mijn naam is Marco Pesch, 33 jaar en ik deel met jullie graag mijn sportverhaal over de sport die me hielp naar mijn lichaam en geest te luisteren.

 

Het sportverhaal van Marco

Beroep: Trainer bij en eigenaar van happygoodtalk

Stomste sport ooit gedaan: Korfbal

Zwaarste sport ooit gedaan: Boksen

Klein traumadingetje: Touwklimmen. Iets met een middelbare school…

 

Calesthenics in de loods

Ik ben ondernemer. Begin 2017 spookte het idee door mijn hoofd om een nieuw bedrijf op te zetten. Als trainer dit keer, in het werkveld van spreken in het openbaar. Veel in mijn hoofd bezig zijn, onzeker worden over kennis en kunde en eindelang kraken over een passend concept. Ik had een tijd terug besloten om te stoppen met recreatief boksen, het was toch mijn sport niet. Maar ik had mijn lijf nodig om met mijn hoofd te kunnen werken en wilde het puddingtarzanbeeld van mezelf kwijt.. Zo kwam ik Wesley Kalkhoven tegen. Hij introduceerde mij bij calisthenics, in de loodsen van Amsterdam Roest. “Weg van de spiegels in de sportschool, in een rauwe omgeving, met je eigen lichaamsgewicht, soort van rauw turnen” vertelde hij. Ik was gekieteld.

 

Tof dat je het probeert man!

Wat me het meest bijblijft van de allereerste training, was dat ik me kapot schaamde dat ik niet wist wat een pull-up was, laat staan eentje kon doen. Okay, zelfs met push-ups op mijn knieën had ik moeite. Maar deze glimmende, glimlachende mannen en vrouwen die al vaker waren geweest, moedigde me aan. “Tof dat je het probeert man!” werd er zelfs naar mijn hoofd geslingerd. Ik wist niet wat me overkwam. Geen ijdelheid tijdens het sporten, geen modieuze pakjes en vooral jezelf niet te serieus nemen.

 

Plezier is een grote motivator

Wesley en zijn team bieden diverse trainingen aan. Zo is er bijvoorbeeld de Hero Workout, een combinatie tussen kracht en cardio, “zodat je in elke situatie de held kan zijn” volgens Jan, de trainer. Er komt een erg jonge held in mij naar boven, wanneer Jan weer een kaartspel boven tafel haalt, of een andere spelvorm verzint en versmelt met de training. Plezier is namelijk een grote motivator. Zo train ik ook al een tijd met de HIIT mee, High Intensity Interval Trainingen. Het traktorbanden gooien zeg maar. Liters vocht gaan erdoorheen in zo’n uur. En zo heb ik zelfs een handbalancing les gevolgd. Een uur lang op je kop staan. Alles voor de perfecte handstand zullen we maar zeggen.

 

4 keer in de week een uur sporten

Ondertussen train ik nu al een maand of 9 in deze loodsen en voor het eerst sinds lange tijd ben ik gemotiveerd genoeg om 4x in de week een uur te gaan sporten. De appetijtelijke instructeurs, de lachende gezichten en het welkome gevoel spelen hier zeker een rol bij. En hierdoor ben ik niet alleen sterker geworden, ben ik ook nog eens flink wat centimeters rondom mijn buik kwijt, heb ik spieren ontdekt in mijn lichaam die ik niet eens wist dat ik ze had en belangrijkst van alles, ik ben mijn lichaam gaan horen en ernaar gaan luisteren. Ik weet nu beter wanneer ik honger heb, of dorst. Ik voel pijntjes eerder aan en verbeter mijn lichaamshouding automatisch. En ik ben trots op mijn lijf en vind hoe ik er nu uitzie goed genoeg. Tijdens fysieke activiteiten lig ik niet als eerste te puffen, maar moedig ik anderen juist aan, terwijl ik nog een paar rondjes ga. En daarbij, heb ik een goed lopend bedrijf opgezet, www.happygoodtalk.com. Daar waar het allemaal mee begon.

Doelen behaald met calisthenics

Mijn eerste doel was om gemotiveerd te raken om te sporten. Dat is behaald. Mijn tweede doel was om een bredere borst, dan buik te hebben. Ook dat is gelukt, en gevierd. Nu werk ik aan die pull-ups en muscle-ups. Als die lukken, dan is mijn calisthenics avontuur geslaagd. Want als die naam uitspreken lukt, lukt de rest ook.

 

Wil je meer zien van calisthenics? Bekijk dan de sportvideo waarin Cristel de workout probeert en oordeel zelf!

NICOLES ROAD 2 TEL AVIV & IRONMAN 70.3 #5: Nieuw jaar, nieuwe doelen

Tijdens de feestdagen ben ik het liefst bij mijn familie.

Hoewel ik nu eigenlijk zou moeten beginnen met een terugblik, sla ik dit net zoals alle voorgaande jaren weer lekker over. Wanneer het hoort, dan vind ik het namelijk in de meeste gevallen vreselijk. Dus ook dit jaar doe ik het niet. Geen terugblik voor mij. Net zoals dat ik de marathon van New York aankomend jaar niet ga lopen, totdat die hype overgewaaid is. Die doet immers iedereen. Uiteraard kwamen de hoogte- en dieptepunten van 2017 voorbij tijdens het familiediner van 31 december, maar die blijven tussen de vier muren van mijn ouderlijk huis; niet alles hoeft online. Wat wèl online mag is dat ik tijdens de meest verschrikkelijke dag van het jaar zo ontzettend heerlijk bij mijn ouders op de bank heb gelegen. 

Toch een kleine terugblik, maar dan in Polaroids: die maak ik al drie jaar lang.

Om eerlijk te zijn was ik ook thuisthuis geweest als hardlopen niet op de planning stond. Oud & nieuw en ik zijn nou eenmaal geen vrienden. Om de een of andere reden word ik tijdens dat afschuwelijke feest namelijk gestoord in de bovenkamer met een ondefinieerbare negatieve emotie, die ik tot nog toe geen naam heb kunnen geven. Gelukkig mocht ik de volgende ochtend weer hardlopen, en was de avond voorbij voor ik er erg in had. Toch heb ik de dagen ervoor intens genoten van de Top 2000 en samen met papa in m’n broek geplast van het lachen om ons idool Youp van ’t Hek. Ik verheug me er nu al op om volgend jaar precies hetzelfde te doen. Zolang ik maar niet teveel mensen om mij heen heb gaat het allemaal prima. Daarbij heb ik nooit geweten dat er zoveel leuke programma’s op TV zijn op oudejaarsavond!

Wat wil ik dan wel vertellen als het geen terugblik wordt? Mijn sportieve doelen natuurlijk, want dat zijn er weer veel. Zoals jullie inmiddels wel weten deel ik mijn weg naar deze doelen al te graag, of het nou hier of via mijn Instagram account is. Verder is het enige goede voornemen dat ik heb: gewoon lekker doorgaan zoals ik dat al doe. Ik vind eigenlijk dat het allemaal wel prima gaat, het leven. Één ding weet ik in ieder geval al zeker: de 10.000 KM op de racefiets zal dit jaar ongetwijfeld aangetikt worden.

De halve marathon van Egmond in 2017, die ik liep in 1:57:22.

Hardloopdoelen van 2018

Mijn eerste hardloopevenement vindt alweer over 1,5 week plaats: het is de halve marathon van Egmond aan Zee op 14 januari. Een streeftijd heb ik niet. Dat komt omdat deze halve marathon toch wel de zwaarste is in heel Nederland. Net zoals vorig jaar beschouw ik deze bittere tocht als training voor de hele marathon. Het wordt de derde keer dat ik hem loop, en elk jaar is het maar weer de vraag of de voeten droog blijven tijdens de 7 KM langs zee. Gouden tip voor andere vrouwelijke lopers: zorg dat je lekker achter een grote stevige man loopt over het strand, zodat die de wind voor je kan opvangen. Een soort van in het wiel fietsen, maar dan rennend. Anders waai je binnen de kortste keren de zee in!

Op eerste kerstdag liep ik samen met een van mijn beste en oudste vriendinnen en mijn moeder 25 KM.

Een maand later, op 11 februari, staat de 30 KM van Schoorl op het programma. Dit wordt voor mij de eerste keer, maar het schijnt de mooiste loop van Nederland te zijn dus die moet ik echt een keer gedaan hebben. Leuk leuk leuk, zin in zin in zin in! Eigenlijk zou ik tijdens dat weekend al in mijn taperperiode moeten zitten, maar omdat ik de afgelopen tijd minder kilometers heb afgelegd op de hardloopschoenen vind ik dat een tweeweekse taperperiode voor deze ene keer wel kan. Op 23 februari is het zo ver: de marathon van Tel Aviv! Geloof het of niet, maar het zal de eerste en de laatste (hele)marathon zijn  van 2018. JA ECHT. Aan de eettafel tijdens kerst realiseerde ik mij ineens dat ik in één jaar drie marathons gelopen had, en dat vond ik achteraf toch wel een beetje overdreven. Ik ben overigens wel benieuwd hoelang dit voornemen stand houdt, want eens verslaafd aan de marathon, altijd verslaafd aan de marathon.

Ook toen het gesneeuwd had trok ik er gewoon op uit, je bent een wielrenner of je bent het niet!

Wielrendoelen van 2018


In de eerste drie maanden van het nieuwe jaar ga ik twee keer op trainingskamp met het raceteam van Rapha. De eerste keer heel dichtbij, namelijk in Arnhem. Dit zijn maar twee dagen en zal ik dus vast en zeker overleven (als de mannen zich een beetje inhouden tenminste). Bij het tweede weekend zet ik mijn vraagtekens. Dan ga ik namelijk vier dagen lang de bergen van Girona beklimmen; eens moet immers de eerste keer zijn. Nog nooit heb ik een berg beklommen op de racefiets, op de computersimulaties van Wattworks en Zwift na (tenzij je de

80 KM lang had ik windtegen, maar ik moest en zou de 100 KM halen tijdens het kerstweekend en papa hielp mij daarmee!

Keutenberg een berg noemt). Ik poep nu al in m’n broek, maar ergens vind ik het ook helemaal het einde en kan ik niet wachten. Dankzij deze trainingen kan ik straks namelijk eerder het bovenste puntje van de Mont Ventoux en de Alpes D’Huez aanraken, want die gaan papa en ik samen beklimmen ergens dit jaar. Natuurlijk doe ik dit liever met de liefde van mijn leven, dat lijkt me namelijk een ontzettend romantische onderneming. Zo lekker saampies pijnlijden tot het bittere eind, waarbij je elkaar dan op de top kan kussen net zoals Jack en Rose dat deden op het noordelijkste puntje van de Titanic. Helaas vrees ik dat ook deze droom slechts één van de duizenden zal blijven.

En dan te bedenken dat ik twee maanden lang alles heb gegeten wat los en vast zat!

Gestoorde doelen van 2018

Dan de grootste uitdaging van 2018: de Ironman 70.3 in Aix-en-Provence op 13 mei. Bovenstaande evenementen zijn omgetoverd tot enkel subdoelen van dit megahoogtepunt van aankomend jaar. Het is pas de tweede dag van 2018, maar ik heb het focus-aan-gebied in mijn hersenen gisterochtend volledig geactiveerd. Ik heb zelfs de overgebleven oliebollen en appelflappen laten staan! Het kan niet meer mis gaan. Inmiddels heb ik ook een lidmaatschap afgesloten bij Wattworks waar ik ga leren klimmen en zó waanzinnig fit ga worden dat ik de 90 KM van de Ironman hopelijk binnen de drie uur ga fietsen. Ook begin ik volgende week met zwemles om mijn

Vorige week zwom ik voor de eerste keer 1,9 KM: de afstand die ik ook tijdens de Ironman 70.3 af moet leggen.

borstcrawl te oefenen, waardoor ik uit ga komen op meer trainingen dan dat er dagen in de week zitten. Ik ga twee keer per week fietsen bijWattworks, één keer in het weekend een lange fietstocht maken met Rapha, twee keer zwemles nemen en dan nog drie ochtenden hardlopen: dat komt uit op een totaal van acht keer trainen per week. In mijn nieuwste schema kun je weer precies zien hoe en wat, en wanneer ik dit allemaal in zes dagen prop, want één dag per week neem ik rust.

In dit boekje teken ik af en toe wat, en schrijf ik mijn wielrengedachten op. Soms fantaseer ik dat ik een kunstenaar ben.

En verder? Mijn herkansing halen zodat ik in februari toch met mijn master kan beginnen, mijn laatste pagina’s van JAN Magazine vullen en bedenken of ik in de zomer van 2018 mijn boek ga schrijven, óf naar Zuid-Frankrijk ga fietsen (all by myself). Genoeg te doen dus. Op dat we er maar weer een geweldig en sportief jaar van mogen maken met z’n allen!

Heb je de eerste delen van Nicole haar weg naar Tel Aviv en de Ironman 70.3 gemist? Lees ze dan hier!

Wakeboarden, de favoriete workout van Debbie

Kom. Laten we in deze gure wintertijd waarin iedereen verkouden en grieperig lijkt te zijn een even lekker wegdromen met een zomerse sport. We gaan samen met Debbie even naar het lekkere weer, want haar favoriete workout is wakeboarden!

 

Hi, mijn naam is Debbie en ik sprak Cristel over mijn grote hobby wakeboarden en het leek ons beiden een leuk idee hier in een artikel wat meer over te vertellen. Hopelijk motiveer ik jullie om het ook een keer te gaan proberen!

Naast het wakeboarden ben ik voornamelijk hardloopster. Ik loop nu ruim 5 jaar hard en eigenlijk alle afstanden, van 5 kilometer races tot en met een hele marathon. Daarnaast heb ik een blog www.fitfunrun.com en kan je me op Instagram vinden onder @fitfunrun_com.

 

Bewegen heb ik nodig

Ik heb het nodig om te bewegen en het voordeel van hardlopen is dat je het ‘t hele jaar kunt doen.
Wakeboarden doe ik dus ook heel graag, maar omdat het een seizoensgebonden sport is (in Nederland), doe ik dit alleen in het voorjaar. In het najaar is het water gewoon te koud én is het park waar ik graag kom gewoonweg dicht. Het word ook een erg duur grapje als ik het hele jaar zou kunnen wakeboarden, want een goedkope hobby is het zeker niet.

Wakeboarden is een sport op het water, waarbij de wakeboarder aan een lijn (achter een boot of kabelbaan) over het water wordt getrokken. Het is een kruising van surfen en snowboarden. Echter zitten er veel verschillen tussen.
Hier kan je er nog veel meer over lezen: http://www.wakeboarders.nl/wakeboarden.html

 

Hoe ik met Wakeboarden ben begonnen

Ruim 5 en een half jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanmerking met wakeboarden. Ik ging met een goede vriend naar zijn boot en probeerde het voor de eerste keer. Knap lastig starten voor het eerst achter de boot, maar na tig keer proberen, lukte het mij dan eindelijk. Gekke was, dat ik tijdens het wakeboarden géén watervrees had, wat ik normaliter wel heb in natuurwater.

Ik vond het leuk, zwaar en uitdagend en wilde dit snel nog eens doen.

Niet veel later zat ik met vrienden bij het Betuwestrand, een recreatiegebied in de buurt van Beesd,  voor een middag zwemmen. Een aantal vriendinnetjes hadden hun wakeboard bij zich en gingen die middag zo nu en dan de waterskibaan op. Ik wilde het ook aan de baan proberen en huurde materiaal. Ik werd door iedereen lachend gewaarschuwd dat aan de baan starten heel anders is dan achter een boot en dat het vast niet direct zou lukken. ‘Dat zullen we nog wel een zien’, dacht ik en ik bestudeerde de mensen goed die voor mij startten. De beurt was aan mij en ik startte direct! Ik hoorde mijn vriendin juichen. Tuurlijk, 25 meter later viel ik, maar gestart was ik!

wakeboarden love2workout

 

Toen was mijn liefde voor wakeboarden geboren

Ik was geprikkeld en die dag is mijn liefde voor het wakeboarden geboren.
Ik was steeds vaker op Betuwestrand te vinden. Ik kocht zeer snel mijn eigen wakeboard (want huren is echt heel erg zonde van je geld) en zwemvest en helm (want huurspullen staan toch extra amateuristisch : ))

Ik ben nog heel veel keren gevallen, zeker! Maar het bleef mij boeien. Elke keer mezelf weer uitdagen en pushen om verder te gaan en het opnieuw te proberen.

We hebben in 2014 en 2015 zelfs het hele seizoen met een caravan op een mooie plek aan het water gestaan op het park (Betuwestrand is ook een camping). Zo leerde ik steeds beter wakeboarden. Uren stond ik op het water en had een abonnement op de baan, zodat ik kon gaan wanneer ik wilde. Ik ging zelfs over de schans! Ik wilde dat gewoon 1x gedaan hebben.

Na de zomer werd ik wat voorzichtiger, want in september 2015 (einde seizoen) liep ik de Halve Marathon in Stockholm en ik wilde niks riskeren. Dat is wel passen en meten af en toe. In juni dit jaar liep ik de Halve Marathon in Reykjavik en heb ik ook geen gekke stunts gedaan van te voren. Je zou je enkel zwikken of breken of iets dergelijks. Dan kun je je reisje wel afzeggen en is het trainen voor niks geweest.

 

Elk vrij uurtje breng ik op het water door

Ik kom nu inmiddels al voor het vijfde seizoen bij deze waterskibaan en heb dit voorjaar mijn eigen stacaravan gekocht op het park. Als het kan, breng ik elk vrij uurtje wat ik heb, op het water door. Intensieve dagen hoor, zeker wanneer ik ook heb hardgelopen op één dag. Maar het water lonkt gewoon. Het is zo heerlijk om ’s zomers aan het water te leven.
Er heerst zo’n gezellige sfeer, er zijn veel mensen die ook elk jaar weer terug komen. Je beoefend met zijn allen dezelfde sport. Dat verbroederd. Net als met het hardlopen. Tips en tricks uitwisselen. Dat houdt het leuk!

Een lijstje van tricks vind je hier.

 

 

Ik wil mezelf blijven uitdagen

Of ik weer van de schans af ga weet ik niet. Ik wil er gewoon van blijven genieten en mijzelf wel blijven uitdagen, maar ik ben ook al 37, ik word steeds voorzichtiger. Mijn zoon wakeboard inmiddels ook, dus nu kunnen we samen. Eind dit seizoen kocht ik mijn eigen wakeskate en ik kan niet wachten om daar weer mee het water op te gaan!

Een wakeskate is eigenlijk een skateboard op het water. Je zit niet vast met schoenen (bindingen) aan je board. Dat maakt het lastiger, yes, maar ook leuk! En ik ben er wel achter dat het een ontzettend goede stabiliteitsoefening is, je voelt je heupen, benen en zelfs je voetbotjes constant corrigeren en stabiliseren. Kan alleen maar van pas komen bij het hardlopen.

Is het al maart? Dan kan ik het water weer op!
Wil jij ook eens proberen te wakeboarden? Een lijst van wakeboardparken in Nederland vind je hier.

 

Sporten is leven

Ik ben graag buiten en mij zal je dus niet gauw een binnensport zien doen.
Hardlopen is mijn passie, dit heb ik nodig. Ik kan mijn hoofd leeglopen, krijg er energie van en vind het fijn mijzelf elke keer weer uit te dagen. Zo liep ik in april mijn eerste Marathon, wat ik nooit had verwacht! Inmiddels heb ik al zoveel lieve mensen leren kennen door de sport. Het blijft je bezig houden, op een positieve manier. Het is echt mijn leven geworden.

Wakeboarden is weer een compleet andere wereld, de sfeer langs de kant, het leven aan het water in de zon, spelen op het water. En ook hier jezelf steeds weer uitdagen, ik houd ervan! Ook train je met wakeboarden een compleet ander deel van je lichaam (upperbody voornamelijk) en dat zie je ook aan je lichaam, ik vind echt dat het wonderen voor je lichaam doet. Platte buik en mooie gespierde armen. Gebruind huidje erbij. Biertje. Niks meer aan doen! Want genieten staat voor op, laat dat duidelijk zijn. 🙂

 

Wil je nog meer sportverhalen lezen? Lees dan hoe Goudje van hardlopen haar werk heeft gemaakt of over de ambitie van Sanne om wereldkamoioen sqash te worden.

Sanne wil wereldkampioen squashen worden

Op de interactieve squashbaan ontmoette ik Sanne Veldkamp, meervoudig jeugdkampioene squashen en #5 van Nederland bij de senioren. Sanne is pas 20 en speelt squash sinds haar 12de, haar grote wens is om een profcarriere van de grond te krijgen en wereldkampioen te worden. Tijd voor een sportverhaal met ambitie!

 

Ik hou mijn hele leven al van sporten

Ik ben Sanne Veldkamp, professioneel squashster en student international sports management & business aan de Hogeschool van Amsterdam. Ik hou mijn hele leven al erg van sporten. Voordat ik begon met squashen heb ik van alles uitgeprobeerd. Ballet, dansen, zwemmen , turnen, noem het maar op. Ik heb het langst gehockeyt, van mijn 7de tot mijn 17de, dus 10 jaar. Op mijn twaalfde ben ik begonnen met squash en op mijn 17de besloot ik er volledig voor te gaan.

 

Over squashen

Squash is een racketspel dat door twee personen in een gesloten ruimte wordt gespeeld en een klein beetje vergelijkbaar is met tennis, in zoverre dan dat de spelers hier niet tegenover elkaar staan maar naast elkaar en gebruik maken van de muren om hen heen. Er is dan ook geen net gespannen en de (zachte) bal wordt steeds tegen de tegenoverliggende wand gespeeld. Voordat de bal teruggeslagen wordt, mag hij eenmaal de grond raken. De bal moet na de slag, al dan niet via de zijmuren/achtermuur, de voorwand raken tussen de onderste (tin) en bovenste rode lijn, zonder eerst de grond te raken. Anders verlies je de rally

Squash is een erg snelle, fysieke sport, waarbij je ook heel veel moet nadenken. Het heeft veel verschillende dynamische aspecten wat het erg leuk maakt. Squash is ook een sport waar je snel fit van wordt en ik vind heel verslavend.

 

Over Sanne en squashen

Squashen zat er al vroeg in, al begon ik pas toen ik twaalf was. Mijn ouders gingen altijd squashen en ik ben bijna naast de baan opgegroeid. Ik ben echt begonnen met squash door een discussie die ik met twee vriendinnetjes had tijdens het hockeyen. Het was over hoe je squash uit moest spreken en toen zijn we het ook maar gaan proberen. Vanaf dat moment ging ik samen met mijn twee vriendinnen elke vrijdagavond squashen. Ik vond het squashen toen zo leuk, dat het al snel meerdere keren per week werd, tot nu twee a drie keer trainen op een dag, zes dagen per week.

Als ik met mijn sport bezig ben voel ik me altijd erg blij. Ik vind het heerlijk om helemaal tot het uiterste te gaan op de baan en het gevoel te hebben dat ik er alles uit gehaald heb die dag. Sporten geeft mij erg veel energie en ik word er ook heel vrolijk van.  Elke keer als ik op de baan stap, wil ik mezelf een beetje verbeteren. Als ik een dag niet sport is mijn humeur er zeker niet beter op.. haha.

 

Van squashen word je snel fit

Ik zou squash zeker aanraden om te doen als sport. Je wordt er erg snel fit van en het is leuk en makkelijk te leren. Zeker een aanrader is Interactief Squashen op die nieuwe baan in Alphen aan de Rijn wat het nog net ietsje leuker maakt! Hierover heeft Love2workout een video gemaakt waarbij ik de baan demonstreer. Kijk hier maar, misschien zie ik je dan snel op de baan!

Vind je het leuk om mijn squashcarriere te volgen? Dan kan bijvoorbeeld op Instagram @sanne_veldkamp, facebook of op mijn eigen website

Essentrics, de favoriete workout van Ellen

3 jaar geleden begon ik met Essentrics en ik was gelijk verkocht! Ik was toen op zoek naar een workout die mij hielp bij mijn langdurige schouderklachten en die vooral ook leuk genoeg was om vol te houden. Na 3 jaar zwerven bij fysiotherapeuten, osteopaten, yogadocenten en andere behandelaren kwam ik terecht bij Essentrics.

 

essentrics love2workoutEven voorstellen: Ellen Generaal (30 jaar)

Ik heb bewegingswetenschappen gestudeerd en ik ben al jaren werkzaam als onderzoeker op de afdeling psychiatrie van de Vrije Universiteit Amsterdam. Inmiddels woon ik 10 jaar in Amsterdam-West, waarvan 3 jaar samen met mijn vriend Anne. Ik ben altijd erg actief en sportief geweest. Als kind heb ik veel gehockeyd en getennist en ik maakte op latere leeftijd een switch naar voetbal. Doordat ik plotseling te maken kreeg met pijn in schouders en bovenrug moest ik hier helaas mee stoppen. Ik heb lange tijd allerlei vormen van yoga uitgeprobeerd, maar daar haakte ik snel af omdat ik het saai vond of juist méér last kreeg.. Totdat mijn fysio mij wees op een workout die goed was voor je houding en het versterken en stabiliseren van je bovenlichaam: Essentrics.

 

Bewegen om de vicieuze pijncirkel te doorbreken

Terwijl ik steeds meer pijnklachten kreeg, begon ik aan mijn promotieonderzoek naar de risicofactoren van chronische pijn (puur toeval, maar toch wel erg ironisch). Ik weet dus als geen ander dat de vicieuze pijncirkel zeker niet te doorbreken is als je niet voldoende kunt blijven bewegen. Ik moest 36 uur achter mijn computer zitten om data te analyseren en wetenschappelijke artikelen te schrijven. Dat was niet echt bevorderend (want ‘zitten is het nieuwe roken’), maar ik ontkwam er niet aan en ik vond dit werk desondanks leuk en belangrijk.

Dus.. toen heb ik er zoveel mogelijk bewegen tegenover gesteld. Ik ging inmiddels minstens 2x per week naar Essentrics en ik deed daarnaast aan bewegingstheater. Ik was zo geïnteresseerd geraakt in de helende werking van de stretches van Essentrics dat ik ook de teacher training heb gevolgd. Dit heeft mijn techniek verbeterd waardoor ik ook mijn schouders veel beter heb leren ontspannen.

 

Wat is dat wonderlijke Essentrics?

Essentrics is een fullbody strengthening and stretching workout, waarbij alle spieren worden getraind. Het unieke aan Essentrics is dat je de spieren versterkt (‘strengthening’) terwijl je ze verlengd (‘stretching’) in plaats van verkort (wat gebruikelijk is bij b.v. gewichtheffen). Het verkorten van spieren doen we de hele dag (achter de computer, op de fiets), dus het voelt goed om daar stretches tegenover te zetten. Daarnaast is Essentrics gericht op het in balans brengen van het lichaam. Een pijntje in de linkerschouder kan de hele ruggengraatketen in disbalans brengen. Er ontstaat stijfheid in de spieren, samenklontering van bindweefsel en bewegingsbeperkingen in de gewrichten. Dan moet je een subtiele workout hebben om dit er langzaam uit te bewegen. De dynamische stretches van Essentrics hebben ervoor gezorgd dat ik langzaam meer kracht kreeg, mijn stijfheid verdween en ik weerbaarder werd voor spannende situaties, zoals bijvoorbeeld tijdens een presentatie op een congres.

essentrics love2workout

 

Moet je op je 30ste dagelijkse pijn accepteren?

Chronische pijn, pijn die langer aanhoudt dan 3 maanden, komt helaas heel vaak voor: 1 op de 10 mensen krijgt hiermee te maken. Langdurige pijn gaat daarnaast vaak knagen aan je stemming. Als je jong bent, heb je een veel grotere kans op herstel. Dus blijf vooral doorzoeken naar een vorm van bewegen die bij je klacht past!

In mijn geval hielp Essentrics in combinatie met veel meer alertheid op mijn fysieke en mentale houding tijdens het werk (en daarbuiten). Ik ben nu al maanden nagenoeg klachtenvrij. Echt een verademing na 6 jaar bijna dagelijks pijn te voelen. De pijn werd al iets wat ik aan het accepteren was, maar dat is toch wel een beetje zonde op je 30ste.

Op mijn werk probeer ik véél vaker op te staan, niet te multitasken maar 1 ding tegelijk te doen, en een “chillere” houding ten opzichte van (eigen opgelegde) deadlines te hebben. Kortom, niet teveel te moeten van mezelf en zorgen voor minder stress. Chronische pijn is echt een psychosomatisch fenomeen (een combinatie van psychische en lichamelijke factoren) en er moet dus ook meer aandacht komen voor een oplossing op beide vlakken. Het psychische antwoord was bij mij een meer ontspannen levenshouding. Het somatische antwoord was bij mij Essentrics, een workout die langzaam en veilig mijn klacht heeft doen wegsmelten. Natuurlijk keren mijn pijntjes af en toe wel eens terug in tijden van spanning of stress, maar de duur en nasleep is een stuk beter te verdragen. En ik heb nu een gereedschapskist met oplossingen: even naar Essentrics, langs de fysio of gewoon wat rustiger aan doen.

 

Essentrics is een feestje

Ik kan Essentrics aan iedereen aanraden, want naast dat ik een stuk fitter ben geworden (met name in mijn core), vind ik het ook gewoon een feestje! Het is een leuke mix van moderne dans, tai chi en fysiotherapie. Ik ben bovendien 2 cm gegroeid doordat ik rechterop ben gaan lopen. Ook is het lekker dat je niet kapot en bezweet wegloopt uit de les. Het is meer een training van kracht en souplesse dan een cardio workout. Je voelt je soepeler en sterker, en ik heb achteraf nooit spierpijn. Ik kan daardoor zo na een uurtje Essentrics door naar mijn 3 uur durende theaterles. Heerlijk die herwonnen activiteit! Zeker omdat we al zóveel zitten..

 

Vind je het verhaal van Ellen interessant? Dan is de Essentrics video waarin Cristel de workout uitprobeert misschien ook wel wat voor jou! 

 

INSPIRED BY ELKE: MET RUGBY WAS HET LIEFDE OP HET EERSTE GEZICHT

Mijn naam is Elke van Meer en voormalig professioneel rugbyster. Dus toen Cristel mij vroeg om iets over mijn favoriete sport te schrijven, twijfelde ik geen moment! Hoewel rugby steeds populairder wordt in Nederland krijg ik nog steeds wel eens een scheve blik. Rugby? Jij? Je bent toch een meisje? Je bent toch veel te smal? Guess what…. You are wrong!

 

Rugby: Liefde op het eerste gezicht

Tijdens mijn sportopleiding kreeg ik een lessenreeks rugby van mijn eigen docent. Ik vond er geen bal aan. Achteraf was dit te verklaren door de geringe kennis en de weinig uitdagende oefeningen die we kregen. Aan het eind van deze lessenreeks kregen we –gelukkig- een rugby clinic van een oud Nederlands team speler. Het was liefde op het eerste gezicht.

Nee, niet op de oude speler van het Nederlands team 😉 Maar het op het spel, Rugby. We mochten tackelen op een tacklebag, inlopen (lees: beuken) tegen een hitshield en we speelde het ‘echte’ spelletje.

Je raadt het al, binnen een week stond Elke bij de plaatselijke rugbyclub, The Dukes in Den Bosch.

 

Het spelletje Rugby

Rugby is rennen met een rugbybal in je handen waarbij je probeert met een bepaalde tactiek samen met je team de achterlijn (tryline) van de tegenstander te halen. Je speelt de bal over (gooien) naar je teamgenoten, maar alleen naar achteren. ‘Diep’ staan zoals bij hockey of voetbal heeft op een rugbyveld dus niet zoveel zin.

Omdat je met een bal in je hand een gevaar vormt voor de tegenstander mogen ze je tackelen. Door te tackelen proberen ze je aanval te remmen of te dwarsbomen. Maar wat het ene team mag, mag het andere team uiteraard ook! Een soort landje veroveren 2.0 met techniek en verschillende tactieken.

Bekijk deze video om het spelletje nog beter te begrijpen:

 

Voor iedereen is een geschikte plek op het veld te vinden

Ik kon snel beginnen omdat je relatief weinig nodig hebt. Een sportbroek, een shirtje, de geleende voetbalschoenen van mijn broertje en op de club kon ik een bitje aanschaffen. Ideaal.

Wat mij meteen opviel was de enorme hoeveelheid verschillende mensen, letterlijk en figuurlijk. Voor iedereen is er een geschikte plek op het veld omdat je elkaar nodig hebt. Grofweg onderscheiden we de ‘voorwaartsen’, de ‘backs’ en hiertussen staan 2 spelverdelers. De voorwaartsen zorgen voor het terugwinnen en behouden van de bal door onder andere het winnen van de line-out en de scrum (spelhervatting na een kleine, technische overtreding). Via de spelverdelers gaat de bal de lijn in naar de backs en zij proberen een try te scoren. Omdat je bezig bent met een teamsport; je hebt elkaar nodig, naar een gezamenlijk doel toewerkt en fysiek bezig bent, schept dit snel een band met je teamgenoten.

 

De strijd is na het eindsignaal meteen voorbij

De wedstrijd start met een kick (kick of) vanaf de middenlijn naar de tegenstander en wordt begeleid door een scheidsrechter. Juist bij een fysieke sport zoals rugby is het goed dat er zoveel regels zijn, anders zou het echt een puinhoop worden. De scheidsrechter geeft de regels en de offside lijn aan. De offside lijn is een onzichtbare lijn waar je achter moet wachten tot de tegenstander de bal opraapt. Als dat gebeurt mag je de persoon met de bal tackelen en proberen de bal af te pakken. Terwijl je tijdens de wedstrijd probeert de tegenstander onder de grasmat te tackelen, is deze strijd na het eindsignaal van de scheidsrechter meteen voorbij. Er wordt een poortje gemaakt voor de scheidsrechter en de tegenstander om doorheen te wandelen en te bedanken en tijdens de derde helft staat iedereen weer door elkaar heen met een drankje.

Wanneer je op vakantie gaat naar Engeland, Frankrijk, Nieuw zeeland, Ierland of bijvoorbeeld Schotland en je hebt de kans om een grote wedstrijd te zien, sowieso doen. Tijdens grote wedstrijden hangt er ook een bepaalde sfeer, een die lastig te omschrijven is, maar die je gewoon een keer mee moet maken!

 

Elke en rugby

Binnen anderhalf jaar nadat ik op rugby zat heb ik mijn eerste EK gespeeld. Na een aantal toernooien en internationale wedstrijden ben ik gevraagd om ook de snelle rugby variant te gaan spelen, rugby Sevens. Uiteraard wilde ik dat wel! Hetzelfde spelletje, maar dan met 7 tegen 7, op een even groot veld, waarbij de wedstrijd 2 x 7 minuten duurt en je meerdere wedstrijden op één dag speelt. Ik was meteen verkocht. Het spel gaat sneller, posities zijn minder van belang en je moet meteen kunnen schakelen. Fantastisch!

 

 

Ik leefde mijn droom

Met een groep meiden van de Nederlandse 15’s selectie bleken we het niet alleen erg leuk te vinden, maar we waren ook nog eens goed! Dat maakt het natuurlijk extra leuk 😉 Zo hebben wij gespeeld op het eerste WK Dames Rugby Sevens toernooi in 2009. De prestaties bleven goed en rugby Sevens kwam in het zicht bij het Olympisch comité. Rugby Sevens werd Olympisch!

Olympische spelen, de droom van iedere sporter…. We kregen een A-status van het NOC*NSF wat ons de mogelijkheid gaf om fulltime te trainen en ons optimaal voor te bereiden. Ik leefde mijn droom. Mijn passie. Mijn lievelingshobby uitvoeren en er voor betaald krijgen. Alle bijkomende blessures nam ik voor lief en gebruikte ik om mezelf weer even een periode te richten op mijn studie. Met je hand in het gips gaat rugbyen toch lastig.

 

Het kan ook tegenzitten

Helaas hebben wij de Spelen nooit gehaald en zat ik ook niet in selectie voor het Olympische kwalificatie toerooi, omdat het niet klikte tussen mij en mijn toenmalige coach. Het programma veranderde, de A-status viel weg en na deze periode zijn er een hoop meiden gestopt. Ik koos ervoor om door te gaan omdat er veel jeugd doorstroomde en ik wilde graag mijn ervaring doorgeven aan de jonge meiden op het veld.

Helaas viel het niet te combineren met mijn werk en ben ik afgelopen april gestopt met rugby.Toch kriebelt het nog. Momenteen help ik mee met de trainingen voor de nieuwe leden bij RUS. Gaaf om te zien dat er 18 nieuwe meiden zich hebben aangemeld!

 

Hoe het mijn grote liefde Rugby gaat?

In het seizoen 2015-2016 ben ik met mijn club RUS (in Utrecht) kampioen van Nederland geworden. Nu hebben we nog even een kleine break nadat we samen al een hoop hebben meegemaakt.

Rondgereisd over de wereld om mijn passie uit te voeren, vriendschappen gemaakt voor het leven, mentaal sterker geworden en gegroeid als mens én als persoon. Mijn mooiste herinnering? Ieder moment dat ik mijn Nederlands team shirt mocht aantrekken en mocht spelen voor mijn land. Helaas gaat dat niet meer gebeuren maar de liefde is er nog steeds dus binnenkort zoeken we elkaar weer op….

 

Wil je Elke en haar sport rugby van dichtbij zien? Binnenkort verschijnt er een video op Love2workout waarin Cristel de sport in levende lijve gaat uit proberen en met Elke haar rugby ervaring te maken krijgt..

Je kan Elke haar sportieve leven natuurlijk ook volgen op Instagram!

 

 

Een paar verklaarende rugby termen:

  • Line out: Een line-out wordt gegeven als de bal over de zijlijn is gegaan. De voorwaartsen van beide teams stellen zich op in twee rijen dwars op de zijlijn met 1 m onderlinge afstand. Elk team is vrij om te bepalen hoeveel spelers in de line-out gaan staan. Een speler (meestal de hooker) gooit de bal tussen de 2 rijen door dwars op de zijlijn in. Spelers in de rij mogen worden opgetild om de bal te vangen of naar een teamgenoot om door te spelen. Belangrijk is dat dit veilig gebeurt. Een speler met de bal mag dus niet worden aangevallen, zolang deze niet op de grond staat.
  • Scrum: Een scrum wordt gegeven wanneer de bal naar voren valt of wordt gegooid. Een scrum wordt gevormd in het speelveld met de acht voorwaartsen van elk team, gebonden met elkaar in drie rijen van elk team, zo dichtbij de tegenstander dat de hoofden van de eerste rij onderling in elkaar schuiven. Dit creëert een tunnel waar de scrumhalf (spelverdeler) de bal ingooit zodat de eerste rij spelers kunnen strijden om balbezit door de bal te hoeken met één van beide voeten.
  • Try: Een try is de belangrijkste manier om punten te behalen. Een try wordt gemaakt door de bal gecontroleerd en in één beweging over de tryline te drukken (in het gebied achter de palen van de tegenstander, het trygebied) en geeft 5 punten. Daarna mag er nog een conversie genomen worden. Een kick vanaf het punt waar de try is gescoord waarbij de bal tussen de palen terecht moet komen. Als dit lukt, krijg je twee extra punten.