Berichten

NICOLES ROAD 2 TEL AVIV & IRONMAN 70.3 #5: Nieuw jaar, nieuwe doelen

Tijdens de feestdagen ben ik het liefst bij mijn familie.

Hoewel ik nu eigenlijk zou moeten beginnen met een terugblik, sla ik dit net zoals alle voorgaande jaren weer lekker over. Wanneer het hoort, dan vind ik het namelijk in de meeste gevallen vreselijk. Dus ook dit jaar doe ik het niet. Geen terugblik voor mij. Net zoals dat ik de marathon van New York aankomend jaar niet ga lopen, totdat die hype overgewaaid is. Die doet immers iedereen. Uiteraard kwamen de hoogte- en dieptepunten van 2017 voorbij tijdens het familiediner van 31 december, maar die blijven tussen de vier muren van mijn ouderlijk huis; niet alles hoeft online. Wat wèl online mag is dat ik tijdens de meest verschrikkelijke dag van het jaar zo ontzettend heerlijk bij mijn ouders op de bank heb gelegen. 

Toch een kleine terugblik, maar dan in Polaroids: die maak ik al drie jaar lang.

Om eerlijk te zijn was ik ook thuisthuis geweest als hardlopen niet op de planning stond. Oud & nieuw en ik zijn nou eenmaal geen vrienden. Om de een of andere reden word ik tijdens dat afschuwelijke feest namelijk gestoord in de bovenkamer met een ondefinieerbare negatieve emotie, die ik tot nog toe geen naam heb kunnen geven. Gelukkig mocht ik de volgende ochtend weer hardlopen, en was de avond voorbij voor ik er erg in had. Toch heb ik de dagen ervoor intens genoten van de Top 2000 en samen met papa in m’n broek geplast van het lachen om ons idool Youp van ’t Hek. Ik verheug me er nu al op om volgend jaar precies hetzelfde te doen. Zolang ik maar niet teveel mensen om mij heen heb gaat het allemaal prima. Daarbij heb ik nooit geweten dat er zoveel leuke programma’s op TV zijn op oudejaarsavond!

Wat wil ik dan wel vertellen als het geen terugblik wordt? Mijn sportieve doelen natuurlijk, want dat zijn er weer veel. Zoals jullie inmiddels wel weten deel ik mijn weg naar deze doelen al te graag, of het nou hier of via mijn Instagram account is. Verder is het enige goede voornemen dat ik heb: gewoon lekker doorgaan zoals ik dat al doe. Ik vind eigenlijk dat het allemaal wel prima gaat, het leven. Één ding weet ik in ieder geval al zeker: de 10.000 KM op de racefiets zal dit jaar ongetwijfeld aangetikt worden.

De halve marathon van Egmond in 2017, die ik liep in 1:57:22.

Hardloopdoelen van 2018

Mijn eerste hardloopevenement vindt alweer over 1,5 week plaats: het is de halve marathon van Egmond aan Zee op 14 januari. Een streeftijd heb ik niet. Dat komt omdat deze halve marathon toch wel de zwaarste is in heel Nederland. Net zoals vorig jaar beschouw ik deze bittere tocht als training voor de hele marathon. Het wordt de derde keer dat ik hem loop, en elk jaar is het maar weer de vraag of de voeten droog blijven tijdens de 7 KM langs zee. Gouden tip voor andere vrouwelijke lopers: zorg dat je lekker achter een grote stevige man loopt over het strand, zodat die de wind voor je kan opvangen. Een soort van in het wiel fietsen, maar dan rennend. Anders waai je binnen de kortste keren de zee in!

Op eerste kerstdag liep ik samen met een van mijn beste en oudste vriendinnen en mijn moeder 25 KM.

Een maand later, op 11 februari, staat de 30 KM van Schoorl op het programma. Dit wordt voor mij de eerste keer, maar het schijnt de mooiste loop van Nederland te zijn dus die moet ik echt een keer gedaan hebben. Leuk leuk leuk, zin in zin in zin in! Eigenlijk zou ik tijdens dat weekend al in mijn taperperiode moeten zitten, maar omdat ik de afgelopen tijd minder kilometers heb afgelegd op de hardloopschoenen vind ik dat een tweeweekse taperperiode voor deze ene keer wel kan. Op 23 februari is het zo ver: de marathon van Tel Aviv! Geloof het of niet, maar het zal de eerste en de laatste (hele)marathon zijn  van 2018. JA ECHT. Aan de eettafel tijdens kerst realiseerde ik mij ineens dat ik in één jaar drie marathons gelopen had, en dat vond ik achteraf toch wel een beetje overdreven. Ik ben overigens wel benieuwd hoelang dit voornemen stand houdt, want eens verslaafd aan de marathon, altijd verslaafd aan de marathon.

Ook toen het gesneeuwd had trok ik er gewoon op uit, je bent een wielrenner of je bent het niet!

Wielrendoelen van 2018


In de eerste drie maanden van het nieuwe jaar ga ik twee keer op trainingskamp met het raceteam van Rapha. De eerste keer heel dichtbij, namelijk in Arnhem. Dit zijn maar twee dagen en zal ik dus vast en zeker overleven (als de mannen zich een beetje inhouden tenminste). Bij het tweede weekend zet ik mijn vraagtekens. Dan ga ik namelijk vier dagen lang de bergen van Girona beklimmen; eens moet immers de eerste keer zijn. Nog nooit heb ik een berg beklommen op de racefiets, op de computersimulaties van Wattworks en Zwift na (tenzij je de

80 KM lang had ik windtegen, maar ik moest en zou de 100 KM halen tijdens het kerstweekend en papa hielp mij daarmee!

Keutenberg een berg noemt). Ik poep nu al in m’n broek, maar ergens vind ik het ook helemaal het einde en kan ik niet wachten. Dankzij deze trainingen kan ik straks namelijk eerder het bovenste puntje van de Mont Ventoux en de Alpes D’Huez aanraken, want die gaan papa en ik samen beklimmen ergens dit jaar. Natuurlijk doe ik dit liever met de liefde van mijn leven, dat lijkt me namelijk een ontzettend romantische onderneming. Zo lekker saampies pijnlijden tot het bittere eind, waarbij je elkaar dan op de top kan kussen net zoals Jack en Rose dat deden op het noordelijkste puntje van de Titanic. Helaas vrees ik dat ook deze droom slechts één van de duizenden zal blijven.

En dan te bedenken dat ik twee maanden lang alles heb gegeten wat los en vast zat!

Gestoorde doelen van 2018

Dan de grootste uitdaging van 2018: de Ironman 70.3 in Aix-en-Provence op 13 mei. Bovenstaande evenementen zijn omgetoverd tot enkel subdoelen van dit megahoogtepunt van aankomend jaar. Het is pas de tweede dag van 2018, maar ik heb het focus-aan-gebied in mijn hersenen gisterochtend volledig geactiveerd. Ik heb zelfs de overgebleven oliebollen en appelflappen laten staan! Het kan niet meer mis gaan. Inmiddels heb ik ook een lidmaatschap afgesloten bij Wattworks waar ik ga leren klimmen en zó waanzinnig fit ga worden dat ik de 90 KM van de Ironman hopelijk binnen de drie uur ga fietsen. Ook begin ik volgende week met zwemles om mijn

Vorige week zwom ik voor de eerste keer 1,9 KM: de afstand die ik ook tijdens de Ironman 70.3 af moet leggen.

borstcrawl te oefenen, waardoor ik uit ga komen op meer trainingen dan dat er dagen in de week zitten. Ik ga twee keer per week fietsen bijWattworks, één keer in het weekend een lange fietstocht maken met Rapha, twee keer zwemles nemen en dan nog drie ochtenden hardlopen: dat komt uit op een totaal van acht keer trainen per week. In mijn nieuwste schema kun je weer precies zien hoe en wat, en wanneer ik dit allemaal in zes dagen prop, want één dag per week neem ik rust.

In dit boekje teken ik af en toe wat, en schrijf ik mijn wielrengedachten op. Soms fantaseer ik dat ik een kunstenaar ben.

En verder? Mijn herkansing halen zodat ik in februari toch met mijn master kan beginnen, mijn laatste pagina’s van JAN Magazine vullen en bedenken of ik in de zomer van 2018 mijn boek ga schrijven, óf naar Zuid-Frankrijk ga fietsen (all by myself). Genoeg te doen dus. Op dat we er maar weer een geweldig en sportief jaar van mogen maken met z’n allen!

Heb je de eerste delen van Nicole haar weg naar Tel Aviv en de Ironman 70.3 gemist? Lees ze dan hier!

De Road to Tel Aviv wordt nu ook een Road 2 the Ironman 70.3

Mijn langste rit op de racefiets ooit.

Het kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Nadat ik vorig jaar op een mooie lentedag in mei spontaan bedacht om vanaf Schiermonnikoog naar Amsterdam te fietsen, gewoon omdat ik daar zin in had, kwam de gedachte over een triatlon doen voor het eerst in mij op. ‘Als ik een marathon kan lopen en 216 KM kan fietsen, dan moet een halve triatlon toch ook wel lukken?’ Lang spookte deze gedachte door mijn hoofd, en toen ik een maandje geleden een proefles zwemmen nam bij de SwimGym, wist ik het zeker: ik ga mij inschrijven voor m’n eerste Ironman 70.3!

De eerste Ironman 70.3 ga ik lopen in Aix-en-Provence, Frankrijk.

En zo werd mijn road 2 The Tel Aviv Marathon dus ineens ook een road to mijn eerste halve triatlon, Op 15 mei 2018 is het zo ver: dan zal ik vraag me niet waarom- mijn eigen grenzen opzoeken tijdens de Ironman 70.3 in Aix-en-Provence. Wat houdt dit in? 1,9 km zwemmen, 90 km wielrennen en 21,1 km hardlopen, allemaal achter elkaar. Dit betekent dat ik naast mijn bijna dagelijkse hardlooptrainingen en het wielrennen, vanaf januari ook nog twee of drie keer per week zwemles zal nemen. Waar weet ik nog niet, dus tips zijn welkom. Ik hoop wel dat ik tegen die tijd mijn motivatie terug heb, want op het moment gaat mijn marathontraining nou niet echt zoals ik van te voren gehoopt had. Dit is nieuw voor mij, want meestal sta ik altijd te springen voordat ik ga hardlopen. Wat gaat er mis?

Ik ging speciaal naar mijn ouders om hun kerstboom te versieren, want dat is een van de hoogtepunten van het jaar!

#1. Kerstbomen
Er moeten overal kerstbomen versiert worden en aangezien ik dat echt GEWELDIG vind om te doen besteed ik mijn kostbare tijd nu vaker aan lampjes en ballen in bomen hangen dan aan hardlopen. Misschien dat ik volgend jaar wel parttime kerstbomenversierder wordt, lijkt me tijdens die koude winterdagen een leuker bijbaantje dan fietscourier zijn voor zoiets als thuisbezorgd.nl.

 

#2. Vervelende voeten

Hier dacht ik dat het over was, maar helaas. Ze zijn terug.

Ik word he-le-maal knettergek van mijn enkels, want ik heb nog steeds last van blaren. Ik hoor jullie denken: “koop dan andere schoenen”, maar zo simpel is het niet. Mijn enkels zijn namelijk nogal vreemd; door één of ander raar bot dat uitsteekt aan beide voeten heb ik dit altijd bij elke schoen die ik koop. Het is puur een kwestie van heel lang inlopen tot dat deze ellende voorbij is. Eigenlijk moet ik hiervoor een keer naar de dokter, maar ik ben bang dat ik dan slecht nieuws te horen krijg en dat ik straks een operatie aan mijn voeten moet ofzo. Of dat ze ze eraf halen. Dat wil ik echt niet dus ik stel het liever nog even uit totdat ik het een keer wat rustiger heb. Dat zal dus wel nooit worden.

 

Voor mijn verjaardag bakte ik twee appeltaarten voor de redactie van JAN Magazine.

#3. Way too much voedsel  
Hier kan ik niet zo veel aan doen, dit ligt aan de mensen om mij heen. OVERAL waar ik kom is lekker eten. Taarten, pepernoten, kerstkransjes, chocola, noem het maar op. Dit moet natuurlijk motiveren om te blijven sporten, maar bij mij werkt dit averechts. Hierdoor kom ik in een soort van negatieve mindset waardoor ik denk ‘ach, het gaat nu toch al slecht.’ Doordat ik dan in plaats van 1/3 chocoladeletter 3/3 chocoladeletter eet, voel ik me vaak futloos en heb ik geen zin om te sporten. Het is bij mij altijd alles of niks, eigenlijk net als in het hele leven.

#4. Snotneus
Daarnaast voel ik me al twee weken een beetje ziek, net zoals iedereen in mijn omgeving. Toch mag ik niet klagen want vroeger lag ik altijd rond mijn verjaardag met keelontsteking in bed, maar die periode is voorbij. Op mijn vijftiende liet ik mijn amandelen knippen en dat is tot nog toe een van de beste beslissingen uit mijn leven geweest.

Juul en ik op het ijs

#5. Living on the ice
Vorig jaar kreeg ik van mijn vrienden een tienrittenkaart van de  Jaap Eden ijsbaan cadeau voor mijn verjaardag, maar die is maar één jaar geldig. Hierdoor beweeg ik mij liever voort op mijn o zo mooie witte kunstschaatsen dan op mijn vreselijk voet-onvriendelijke hardloopschoenen. Julia en ik proberen momenteel onszelf te ontwikkelen tot ware kunstschaatsers, zodat we, als we later een keer mee mogen doen aan Dancing on Ice, alvast een voorsprong hebben. Van dromen is immers nog nooit iemand ongelukkig geworden!

Het beste boek dat ik las in 2017: Americanah van Chimamanda Ngozi Adichie

#6. De boekenobsessie
Ik heb het lezen van boeken weer helemaal herontdekt. Vroeger las ik altijd al meerdere boeken tegelijk, maar de afgelopen jaren was dit minder geworden door het studeren. Omdat ik nu maar één vak volg, heb ik ’s avonds eindelijk tijd om in bed boeken te lezen. Vaak zijn ze dan zo spannend dat ik ’s ochtends vroeg verder ga, en dan vergeet ik de tijd waardoor ik noodgedwongen maar 5 KM kan rennen. Te laat aankomen op de redactie kan natuurlijk niet! Een ander gevolg van dit vele lezen is dat ik vaak geïnspireerd raak om zelf te schrijven (zoals bijvoorbeeld de gedichtjes over onder andere Siepje, te vinden op mijn blog). Soms ga ik helemaal op in mijn fantasie en dan ben ik zo een uur verder.

Een ietwat ordinaire mirrorselfie, maar ik ben erg blij met mijn adembenemende nieuwe racepak van Rapha, gekregen voor mijn verjaardag.

Kortom, door mijn verjaardag, Sinterklaas, de aankomende feestdagen en andere feestjes rende ik de afgelopen tijd vaker niet dan wel. De afgelopen jaren heb ik hier nooit last van gehad, en plande ik met gemak alles om het sporten heen, maar omdat ik in februari aan mijn master wil beginnen gaat het studeren nu toch echt even voor het sporten. Ook met iets minder training dan gepland kom ik die finish wel over in Tel Aviv.

Casually thinking about my first Ironman na de halve marathon in Budapest

Komt wel goed schatje
Iedereen heeft wel eens een dipje, dat hoort er nou eenmaal bij. Overigens besef ik, dat wanneer ik terug kijk op de afgelopen tijd, ik niet mag zeuren. Drie weken geleden liep ik namelijk nog de halve marathon in Budapest, wat naast dat het waanzinnig leuk was ook best goed ging. Deze 21,1 km liep ik in 1:49:20 ondanks de blaren, pizza’s en kilometers aan wandelen door de mooie stad in de dagen voor deze halve marathon.

 

 

iets om trots op te zijn!

Toevallig vond ik gister een lijstje op mijn telefoon met mijn hardloopdoelen voor 2017, waarbij ik ze allemaal kon afvinken en zelfs nog wat moest toevoegen! Verder stuurde Strava mij dit weekend een gezellig mailtje met de mededeling dat ik afgelopen jaar 1724 KM hardliep en 3293 KM doorbracht in het zadel, dus er is genoeg om trots op te zijn. Maar zoals elk mens goede doelen heeft voor het nieuwe jaar, heb ik die ook. Voor nu vier ik het leven, kijk ik terug op een megasportief jaar en dan pak ik 1 januari met volle focus de training wel weer op, want soms is ergens aan toegeven toch echt de beste optie!

Lees hier deel 1, 2 en 3 van Nicole haar marathon (en Ironman :)) serie.

Mijn twee grote liefdes: Amsterdam en mijn racefiets.