Get Amazing Stories

Get great contents delivered straight to your inbox everyday, just a click away, Sign Up Now.
Je e-mail adres
Voornaam
INSPIRED BY LOTTE: SPORTEN IS MIJN MEDICIJN

INSPIRED BY LOTTE: SPORTEN IS MIJN MEDICIJN

Ik ben nooit heel sportief geweest, ik was ook niet lui of onsportief maar ik was meer een boekenwurmpje (ik zeg wurmpje want echt groot ben ik niet). Ik was net 18 jaar en in een split second veranderde er voor mij heel veel, al realiseerde ik mij dat pas veel later. Mijn naam is Lotte, dit is mijn sport verhaal en sporten is mijn medicijn. Lees je mee waarom?

 

Hoe één moment zoveel kan veranderen

Op de bewuste zaterdagavond op weg naar de verjaardag van een vriendin werd ik aangereden door een auto. Deze reed harder dan 50 km per uur en raakte mij vol in mij zij. Ik ben nooit ‘out’ geweest tijdens de aanrijding en kan mij alles nog goed herinneren, en geloof mij het was geen gezellige Disney filmpje. De gedachten die toen door mijn hoofd gingen, mijn zusje die gilde toen zij mij levenloos op het asfalt zag liggen en de pijn.. De pijn in mijn rug, stuitje en enkel. Allemaal plekken waar ik nog steeds heel veel last van heb. Al is mijn rug de allesoverheersende factor.

 

De gevolgen van het ongeluk

In het ziekenhuis werd een gebroken ruggenwervel geconstateerd. Ik moest een aantal dagen plat liggen totdat ik een korset aangemeten kreeg, een gipsen korset die ik 6 weken moest dragen. Het moment daarna, dat ik eindelijk weer mocht staan, zitten en bewegen was een memorabel moment. Maar niet vanwege het feit dat dit zo goed ging… Ik heb mij nog nooit zo zwak en slecht gevoeld als op dat moment!

Na de enorme eenzaamheid die ik voelde nadat ik alleen op afdeling lag en na alle hectiek van de eerste hulp kon dit er ook nog wel bij. Ik had mij nog nooit zo klein en zwak gevoeld. Wat ging ik stuk van een klein stukje wandelen of rechtop zitten. Dit was het moment dat ik me realiseerde dat ik mij nooit meer zo wilde voelen.

 

Ik wilde alles vergeten en ging sporten

Ik ging sporten, daarmee was ik al begonnen in de periode dat ik nog met mijn gipsen korset om liep. Ik wilde mij weer fit voelen en niet geconfronteerd worden met de pijn en het ongeluk. In die periode kwam er zoveel op mij af; slachtofferhulp, advocaten maar het enige wat ik wilde was geen pijn meer. Alles vergeten en doorgaan. Nadat de zes weken voorbij waren en ik zonder korset door het leven mocht bleef de pijn en die is nooit meer weggegaan. En geloof mij, ik heb behoorlijk wat specialisten en ander experts gezien. Maar het sporten ben ik blijven doen en wat is dat fijn!

Tijdens mijn reis door Australie en Nieuw-Zeeland begon het sporten, dankzij een goede vriend, wat extremere vormen aan te nemen. Ik merkte ik dat ik mij daardoor nog beter ging voelen en langer rechtop kon staan en de pijn iets beter aan kon. Maar misschien nog wel het belangrijkste: dat ik mij weer sterk en zekerder begon te voelen.

Het sporten helpt me weer even Lotte te zijn

Met het sporten kon ik mij afreageren, mijn kop leeg maken, even resetten, mij weer levend voelen en gewoon echt even Lotte zijn! Dat is nu 5 jaar later nog precies hetzelfde. Als ik mij rot voel, een moment voor mezelf nodig heb, trek ik mij terug in mijn sportkloffie en kan dan als een wilde tekeergaan voor zover mijn lichaam dat toelaat…

Een paar jaar na mijn reis door Australië en Nieuw-Zeeland begon ik buiten mijn rug ook last te krijgen van mijn handen en met name mijn voeten. Na lang afwachten vertrouwde ik het toch niet en ben naar de dokter gegaan. Daar kreeg ik uiteindelijk de diagnose Reumatoïde Artritis. Dat kon er ook nog wel bij… Naast de pijnstillers die ik al slikte voor mijn rug had ik er nu nog meer medicijnen bij. Ik kan je vertellen dat mijn badkamer kastjes goed gevuld zijn.

 

Sporten is mijn medicijn

Ondanks de pijn in mijn rug en gewrichten ben ik blijven sporten, ook de artsen raadden mij dit gewoon aan. Begin 2015 ben ik nog meer gaan sporten. Mijn relatie ging uit, ik was aan niemand meer verantwoording schuldig. Ik kon mij helemaal focussen op wat ik leuk vond en waar ik mij goed bij voelde; sporten. De sportieve uitdagingen volgden eigenlijk vrij kort daarop. Eerst een mudmasters van 12 km die ging als een trein. Toen is ook de mudbudcrew van 3 vrienden geboren.

Daarna een 5 km run die ik, lekker ambitieus zoals ik ben, wilde lopen onder de 20 min. Het werd een hele nette tijd van 22 min 39 en ik finishte als 12de vrouw, waar ik stiekem best wel een beetje trots op ben. Daarna volgden er nog meer mudruns van 18 en 19 km waar we steeds sneller en beter in werden als mudbuddies. Al doop ik ze tegenwoordig om tot crampbuds want jeetje daar zijn ze met z’n tweeën heel erg goed in!

Vorig jaar liep ik, als kers op de taart, mijn eerst halve marathon samen met mijn lieve zusje. Ik had mezelf weer een ambitieus doel gesteld dat ik in 1 uur en 50 minuten wilde finishen en dat is mij uiteindelijk ook gelukt. Wat een heerlijk machtig gevoel geeft dat zeg. Ik heb een week op deze rush geleefd en geloof mij het werkt verslavend!

 

Ik moest dóór

Doet mijn lijf zeer als ik sport? Ja. Maar het doet altijd zeer… Er zijn nachten dat ik zo slecht slaap van de pijn dat ik van ellende niet weet hoe ik moet liggen, dat elke ademhaling als een messteek door mijn lichaam gaat, of ik tijdens het opstaan opeens door een van mijn benen zak. Er zijn momenten dat ik nog steeds het liefst in een hoekje kruip en een potje ga zitten huilen, maar dat helpt maar heel even en daarna moet je toch weer door.

Dat belangrijke besluit. Dat ik dóór moest. Heb ik genomen vanaf het moment dat ik mij realiseerde dat het ongeluk van 6 september 2006 blijvende impact zou hebben op mijn leven. Ik heb ervoor gekozen om te doen wat mij gelukkig maakt. Ik ga niet wachten op een genezing. Ik wil leven! Van zielig op de bank liggen daar word ik niet beter van en ga ik mij ook niet gelukkiger van voelen. Ik ben een klein vechtertje (1,69 m groot) en kies voor mezelf. Het sporten is daar een heel belangrijk onderdeel van. Tijdens het sporten voel ik mij zo ontzettend alive, heb ik minder last van mijn lijf en geniet ik echt van het moment.

 

Challenge your limits

Die sportieve uitdagingen zorgen ervoor dat ik verder blijf gaan en blijf vechten en knokken voor wat ik graag wil. Ik ben een groot gelover van de quote:

‘Don’t limit your challenges but challenge your limits.’

Voor het jaar van 2017 is het mijn doel om de hoogste vulkaan van Ecuador, de Chimborazo te beklimmen. Volgens de legende de hoogste berg ter wereld als je meet vanaf het middelpunt van de aarde. Het gekke is dat wij rare mensen meten vanaf zeeniveau en dan legt vadertje Chimborazo het af tegen de Mount Everest en nog een aantal andere bergen. Maar op de top van de Chimborazo kom je wel het dichtste bij de zon, van wat er mogelijk is op aarde. Als de enorme positieveling die ik ben vind ik dat een heel mooi idee. Ik ga de uitdaging graag aan om zo dichtbij die enorme bol van onuitputtelijke energie te komen want ik denk dat, dat wel een mooie match is!

 

Heb jij mijn verhaal gelezen en wil je mij graag volgen in mijn volgende sportieve challenge of meer van mij weten? Ga naar www.wanderlotje.com, daar is alles terug te vinden!