GATVER! IK HEB BEKKENINSTABILITEIT

Bijna week 30. Nog maar 10 weken en dan zit ik op due date. Ik verbaas me steeds meer over het wonder dat er in mijn buik voltrekt, er groeit in 9 maanden ‘even’ een volwaardig mensje van binnen! Maar niet alles is roze babywolk bij mij. Mijn vorige blog over mijn zwangerschap was precies een maand geleden en toen las je al dat mijn lichaam niet helemaal meewerkte. En helaas nog steeds niet. Vandaag meer over de bekkeninstabiliteit waar ik toen al een beginnetje mee maakte. Lees je mee?

 

Gatver! Ik heb bekkeninstabiliteit!

Lees mijn vorige zwangerschapsupdate en je weet dat ik hard bezig was met het vinden van balans tussen rustig aan doen, lekker werken, toch een beetje sporten en mijn sociale leven ook een beetje in stand houden. Nou, nu een maand later is het er niet veel beter op geworden. Die balans is niet te vinden. Mijn bekkenspecialiste heeft me flink teruggevloten en mijn lichaam ook. Ik slaap slecht door de pijn en daardoor raak ik in een vicieuze cirkel. Ik word moe, kan me niet concentreren en neem de verkeerde beslissingen. Tijd voor een actieplan dus. Of eigenlijk… geen actie…

 

Maar eerst…
Wat is bekkeninstabiliteit eigenlijk?

Over bekkeninstabiliteit kan je online van alles vinden. Het gaat erom dat door de zwangerschapshormonen je banden lekker los gaan zitten om die baby ruimte te geven en daardoor worden bij sommige vrouwen de bekken instabiel. Maar voor mij betekent het, dat ik af en toe letterlijk geen meter vooruit kom. Mijn benen begeven het, pijn scheuten door mijn billen en het is net alsof mijn liezen de hele tijd ontstoken zijn. Geen pretje dus die bekkeninstabiliteit. Sporten heeft dus even een andere betekenis voor mij. En in mijn hoofd is dat een rommeltje. Hoezo kan ik niet even de straat over rennen? Of de trein halen die over 2 minuten gaat? Hoezo kan ik tijdens de heerlijke vakantie in Zuid Spanje niet de hele dag in Sevilla lopend de stad verkennen? Maar wat kan ik dan nog wel?

 

Bekkeninstabliteit actieplan
Wat doe je eraan?

Ten eerste: accepteren. Nee dat is niet makkelijk en het lukt me ook voor geen meter. Ik baal er steeds van, maar het is er.

Ten tweede: ga naar een specialist. Mijn bekkenspecialist in Amsterdam leert me alles over dat gekke, stomme bekken. Hoe het werkt, wat er gebeurt, hoe ik moet staan, hoe ik moet zitten, hoe ik moet lopen, wat ik moet doen om het bekken en die gespannen billen te ontspannen en we proberen te ontdekken wat ik nog wel kan aan sporten.

Ten derde: ontdekken en goed luisteren naar je lichaam. Heb je pijn? Wat heb je gedaan? Komt het door dat stuk wandelen? Ben je te ver gegaan met krachtoefeningen? En dan aanpassen!

En de vierde: rust! Haha, zegt ze tegen mij. Maar goed, het is echt zo. Nou moet je niet meteen als je zwanger bent de hele dag op de bank gaan liggen en niks meer doen, dat is heel slecht, maar even tussendoor ontspannen op de manier dat je dat leert van je specialist, dat is dan wel weer goed.

 

Week 28: ik trek bij je aan de rem!

Dat is letterlijk wat mijn specialiste riep. Ik kwam strompelend binnen met een slechte nacht achter de rug. Ze vroeg hoe het ging en ik antwoorde: goed hoor. Natuurlijk prikte zij daar zo doorheen. Ze wist ook te vertellen dat het precies ‘vrouwen zoals jij’ zijn die vaak tegenover haar zitten. Lekker druk, een lichaam waarvan ze vanalles zijn gewend, die kan wel tegen een stootje zeg maar, een leuke baan, of zoals ik ondernemen, een vriend en een leuk sociaal leven. Dit zijn vrouwen die vaak over de grens gaan en er niet bij stil staan dat een zwangerschap best wel zwaar is voor lichaam en geest. Dusssss…

Het (niet zo) actieplan luidt nu als volgt:
Pas die drukke planning aan. Zorg ervoor dat je 2-3 x per dag goed kan rusten, het liefst even kan liggen. En tussendoor een aantal keer 5 minuutjes met aandacht naar je buik ademen terwijl je goed zit op je zitbotten. Dat is al een hele opgave voor mij hoor! Ik ben gewend de ene afspraak achter de andere te plannen zodat ik rest van de week juist niet zoveel afspraken meer heb. Of ik zit gerust en halve dag achter elkaar te typen en te denken zonder echt even te pauzeren. Niet goed dus! Afspraak: trek een week lang aan de rem en kijk of het pijnniveau wat naar beneden gaat.

 

Week 29: waar sta je nu?

En dus zat ik afgelopen dinsdag weer op de stoel tegenover die veel te slimme bekkenmevrouw die mij meteen door heeft…
Ok. Ik had het een week geprobeerd. Op werkdagen ging het aardig maar in heb het voor mezelf verpest in het weekend. Bevrijdingsdag op een matje in het gras. FOUT! Verkeerde houding, na 10 minuten al pijn maar het niet toe willen geven. Daarna nog even door naar het terras. FOUT! Je had al pijn dus was lekker naar huis gefietst. Thuis betaalde ik de rekening met een slechte nacht. Zondag zou ik dan echt rustig aan doen. Met de auto naar Zeewolde om een commode op te halen is toch niet zo vermoeiend? De BF reed, ik ernaast in een makkelijke houding. FOUT! Dat zitten in een sportief kuipstoeltje is helemaal niet zo goed voor mijn houding. En dan ook weer terug. Thuis aangekomen konden we mee bootje varen. Lekker rustig op het water, dat kan toch geen kwaad? FOUT! Ik had natuurlijk eerst even een moeten rusten tussen de ene en de andere activiteit. Gevolg? om 18.00 uur deed mijn lijf aan alle kanten pijn. Een terrasje met de BF zat er niet meer in en de tranen liepen over mijn wangen.

Dus…. mevrouw Zwart, wat heb je nou geleerd?

Vanaf deze week ben ik weer streng naar mijn dagelijkse planning gaan kijken. De dagen zo indelen dat ik rust kan pakken tussendoor. Ik heb een dag op kantoor van mijn vaste freelance klus omgewisseld voor een dag thuiswerken en heb me gehouden aan 2-3 x per dag rust nemen (liggen of zittend ‘naar mijn buik toe ademen’). Ook heb ik toegegeven aan ‘hulp’ inschakelen. Gewoon je familie en lieve vrienden vragen of ze kunnen helpen met de klussen in huis om het baby ready te maken. En weet je? Ze vinden het hartstikke leuk om een handje te helpen. En ik? Ik sliep vannacht weer een stuk beter! Dus nu volhouden, want het weekend komt er weer aan…

 

En wat doe ik nog aan sport eigenlijk?

Ondertussen heb ik ook van alles uitgeprobeerd aan sporten, niet sporten, zittend sporten, liggende mogelijkheden.. Maar dat is weer een heel ander verhaal en die bewaren we voor volgende week ok? Deze blogpost is al lang genoeg!

Het enige wat ik nog mee wil geven aan iedereen die zwanger is en ook last heeft van bekkeninstabiliteit:
Schaam je niet. Voel je niet zielig. Voel je geen zeur. Ik voel me de hele tijd zo… Maar je hebt er niks aan! Vertel het maar gewoon, iedereen die jou lief heeft, heeft het beste met je voor en zal voor je zorgen in plaats van je zielig en sneu vinden. ECHT!

Xx,

Cristel

 

 

Nikki: met dit thee festival wil ik iedereen van thee laten meegenieten!

Ze bedacht eigenhandig drie jaar geleden een thee festival. Omdat thee zoveel meer is dan water met een smaakje maar echt een cultuur. Nikki Hoolwerf is dol op thee en wil de rest van Nederland graag laten meegenieten tijdens ‘haar’ FesTEAval. Ze vertely over haar mooiste thee moment en nog meer. Lees je mee over deze gepassioneerde thee-enthousiast?

 

FesTEAval, hét thee festival in DeFabrique op 22 april

Op 22 april is alweer de derde editie van Nikki’s thee festival; FesTEAval. Een evenenemt rondom thee, kan dat? Tuurlijk! Ga maar eens na bij hoeveel landen thee onderdeel is van het dagelijks leven of past in een bepaalde levensstijl. De high tea uit Engeland, of de traditionele yerba uit Zuid Amerika. En je kan nog zoveel meer met thee! Er wordt mee gekookt, gebakken, gepaird.. Nikki kan je er alles over vertellen!

 

Interview met Nikki, founder FesTEAval

 

Nikki, je bent de bedenkster van het enige thee festival in Nederland. Hoe voelt dat?

Uniek. Er zijn natuurlijk wel meer thee-festivals, maar dat ik deze kans heb mogen krijgen is toch wel heel bijzonder.

 

Waarom een thee festival?

Ik ben zelf gek op thee, schrijf/schreef ook blogs op leuketheetjes.nl en kwam door mijn werk op een evenementenlocatie tot de conclusie dat er de meest uiteenlopende evenementen zijn. Er bestond alleen nog niks voor of over thee, mijn werkgever en ik hebben de handen ineen geslagen en nu vindt dit jaar alweer het derde fesTEAval plaats.

 

Wat is jouw favoriete thee?

Tie Guan Yin, dit is een oolong, een thee die tussen een groene en zwarte thee in zit, met een heerlijke bloemige smaak.

 

Dit jaar is het thema Time for Me, Time for Tea en focus je op het creëren van een persoonijk favoriet theemoment.

Wat is jouw favoriete theemoment?

Als ik thuis kom vind ik het heerlijk om lekker tot rust te komen op de bank met een kop thee.

 

Welk theemoment uit je herinnering heeft veel voor je betekent en waarom?

Dit is voor mij de reis naar Nepal geweest. Hier keek ik al lang naar uit en in de theevelden van Nepal vond ik een heel lief theeboertje, die met zo veel passie vertelde over zijn thee dat het voor mij heel herkenbaar was. De boer zette zijn thee met water dat hij kookte in een waterkoker die was aangedreven door een dieselmotortje. Deze thee was zo vol liefde en het moment was zo puur dat de thee het helemaal compleet maakte.

 

Het Dutch Tea Festival heet vanaf dit jaar het FesTEAval. Kan je ons vertellen waarom?

Ik hou enorm van woordgrappen en toen ik begon in mijn eentje met het fesTEAval had ik deze naam al op de plank liggen. We zijn begonnen met het Dutch Tea Festival zodat voor iedereen duidelijk zou zijn waar het fesTEAval om draait. De naam fesTEAval zijn we wel altijd ernaast blijven gebruiken omdat Wouter (organisatie FesTEAval) en ik hier zo gek op zijn.

Met dit jaar een nieuw logo en website, vonden we het ook tijd om een keuze te maken in titel voor het fesTEAval, na lang wikken en wegen zijn we toch gegaan voor mijn eerste idee!

 

Wat is jouw tip aan de lezers om dit jaar te bezoeken?

Ik ben zelf heel benieuwd naar de kombucha workshop en stand, daarnaast hoop ik ook tijd te hebben om een bezoek te brengen aan de thee en meditatie workshop.

 

En welke trend, hotspot of ruimte mogen we echt niet missen dit jaar?

Kombucha! En natuurlijk de Heal’tea Room!

 

Wil jij ook naar het FesTEAval? Dat kan heel makkelijk! Hier koop je je kaartjes en als je de code LOVE2WORKOUT gebruikt krijg je ook nog eens 10%korting. Tot de 22ste!

Wist je dat Love2workout een eigen workout ruimte host tijdens het FesTEAval? Hier lees je alles over de HealTEAroom! Kom je ook mee sporten en van thee genieten?

MAARTJE IS HOOKED AAN DE TRIATHLON

Het is weer even geleden maar het is zeker weer tijd voor een fijn sportverhaal. Zo eentje die lekker wegleest en je weer helemaal motiveert om met dit maartse zonnetje zelf ook weer te gaan sporten. Dit keer Maartje van Gestel, traithlete, fysiotherapeut en blogster! Lees je mee?

 

Mijn sportverhaal

Hallo, ik ben Maartje en ik ben gek van actie en uitdaging. Van jongs af en aan heb ik altijd veel aan sport gedaan. Het was bij ons in de familie niet meer dan normaal om fanatiek met sport bezig te zijn en als vanzelf rolde ik hier ook in. Als klein meisje begon ik met zwemles en daarnaast deed ik aan atletiek. Na het behalen van mijn A, B en C-diploma wilde ik doorgaan met zwemmen, in tegenstelling tot de rest van de meeste kinderen. Ik haalde mijn zwemvaardigheid diploma’s en de snorkel diploma’s maar was het nog steeds niet beu. Op mijn 9de begon ik daarom met synchroonzwemmen. Ondertussen switchte ik ook van atletiek naar voetbal en nam ik tennislessen. Zo ging het een aantal jaar door. Twee keer per week zwemtraining, twee keer per week voetbaltraining en één keer in de week tennisles. Op zaterdag voetbalwedstrijden en op zondag af en toe een zwemwedstrijd of tennistoernooi. Mijn verslaving aan sport was allang begonnen!

 

Vallen en opstaan

Uiteindelijk kreeg ik last van mijn rechterknie. Zoveel last dat voetbal en tennis steeds moeilijker werden. Op mijn 12de werd ik geopereerd. Na de operatie ging ik met een brace van lies tot enkel naar huis. Zes weken lang moest die aanblijven en liep ik met krukken. Als gevolg daarvan was er na die weken niets meer van mijn gespierde been over. Ik begon met fysio en moest aan het einde van de revalidatie volgens een programma weer gaan hardlopen. Dat was echt een drama. Ik kon het ongeveer 10 seconde volhouden en dit werkte absoluut niet motiverend.  Na bloed, zweet en tranen was ik conditioneel weer in staat om te voetballen maar aan hardlopen had ik vanaf dat punt een hekel. Uiteindelijk stopte ik niet veel later alsnog met voetbal en tennis. Ik had de snelheid en de kracht niet meer, de pijn was minder maar nog steeds aanwezig.

 

triathlon - love2workout

triathlon - love2workout

 

Tijd voor iets nieuws

Een aantal jaar ging ik volledig voor het synchroonzwemmen. Ik ging een keer extra in de week trainen en werd fanatieker met de wedstrijden. Ik vond het heerlijk om in het water te zijn en haalde hier een tijd lang veel voldoening uit. Op mijn 15de kreeg ik een vriendje dat fanatiek aan wielrennen deed. Mijn broertje fietste ook wedstrijden en tijdens onze eerste gezamenlijke vakantie waren zij vooral aan het fietsen in de Franse bergen. Mijn moeder en ik gingen er met de auto achteraan. Toen begon het te kriebelen, ik ben gek op de bergen en wilde daar ook fietsen. Een jaar later begon ik in de zomer met het fietsen op de oude fiets van mijn broertje. In de zomer fietste ik voor het eerst een berg op, l’alpe d’huez.

Wat een drama was dat, iedere paar kilometer moest ik stoppen. Die hele week fietste ik veel en dat ging uiteindelijk behoorlijk goed. Eenmaal thuis bleef ik fietsen. Ik vond zwemmen heerlijk, maar buiten op de fiets was het ook erg fijn. Na twee jaar deze sporten gecombineerd te hebben besloot ik na bijna 10 jaar te stoppen met synchroonzwemmen. Ik ging volledig over op het wielrennen, ik vroeg een wedstrijdlicentie aan een trainde de hele winter in weer en wind voor mijn eerste echte seizoen.

Regelmatig had ik twijfels, ik wist niet of ik wel goed genoeg was voor het fietsen. Ik miste het zwembad en de meiden waarmee ik mijn hele leven al bijna zwom. Na mijn eerste wielerwedstrijd was ik verkocht. Ik was dan nog niet zo goed maar ik vond het geweldig. Bij synchroonzwemmen moest altijd alles netjes en beheerst. Tijdens het wielrennen ging het om actie en spanning, dit was echt een kick!

 

triathlon - love2workout

 

Down under kwam de inspiratie…

Ik fietste zo nog twee seizoenen vol overgave door. Goede wedstrijden, slechte wedstrijden en valpartijen, het hoorde er allemaal bij. In 2015 vertrok ik voor een half jaar naar Australië voor mijn afstudeerstage als fysiotherapeut. Ik kocht daar via  de Australiesche ‘Marktplaats’ een fiets. In Sydney was fietsen levensgevaarlijk dus ik fietste rondjes van 4km in een park. Dit werd na verloop van tijd wat minder spannend en ik besloot weer te gaan zwemmen. Na mijn eerste ‘training’ van 2 keer 15 minuten borstcrawl besefte ik pas hoe ik dit had gemist. De techniek was er nog en de snelheid zat er ook nog wel een beetje in.

De triathlon sport was in Australië toen veel groter dan dat het in Nederland was. Ik werd geïnspireerd en besloot ook maar een poging te doen tot hardlopen. Onderaan de ladder begon ik met 1 minuut hardlopen, 2 minuten wandelen. Na een aantal maanden was ik in staat het rondje van 4km in het park nu ook te lopen. Net voor het einde van mijn stage liep ik zelfs een keer twee rondjes. Ik had de smaak te pakken. Tijdens het reizen verder door het land had ik dan geen fiets meer, maar mijn hardloopschoenen en duikbril ging met mij mee.

 

triathlon - love2workout

 

Hooked aan de triathlon

Terug in Nederland in 2016 besloot ik dan mijn eerste triatlon gepland moest worden. Dat jaar deed ik een aantal sprint triatlons en dat ging verbazingwekkend goed. Ik stond een aantal keer op het podium en wist er ook 2 te winnen. In 2017 zette ik nog een stapje bij een trainde ik voor het WK sprint triathlon in Rotterdam. Dit was echt een geweldige ervaring en conditioneel was ik goed gegroeid. Nu in 2018 train ik verder. In mei staat mijn eerste langere triathlon op het programma. Ik geniet vol van het trainen. Ik ben terug in het zwembad, fiets en loop lekker buiten en ben in de sportschool te vinden om extra kracht op te bouwen. Ik sport nu zo’n 10 tot 15 uur per week en zou niet anders meer willen. Dit past bij me, het kost me energie maar het geeft me nog meer energie terug. Als ik een aantal dagen niet sport voel ik me meteen onrustig en down. Ik ben geloof ik verslaafd aan het trainen en de adrenaline die bij wedstrijden hoort!

 

Meer over Maartje en haar sportverslaving?

Ben jij benieuwd welke uitdagingen mij komend seizoen te wachten staan en hoe ik dit combineer met een plantaardig voedingspatroon? Op mijn website www.demenukaartvanmaart.nl deel ik regelmatig raceverslagen en recepten. Op Instagram @demenukaartvanmaart probeer ik jou dagelijks te inspireren fit en gezond te leven. Ik ben benieuwd of dat lukt dus kom snel een keertje (online) buurten!

 

Nawoord van de redactie:

Na het lezen van dit sportverhaal van Maartje ben ik benieuwd geworden naar haar training richting haar lange triathlon in mei en de triathlon zelf natuurlijk! Als jij dat nou ook bent geworden en je wilt wel meer lezen, laat dan hieronder een reactie achter en wie weet vertelt Maartje wel meer binnenkort…

FENNA’S FEITJES, VOORSTELLEN EN MEER..

Ze wordt een nieuw gezicht in het Love2workout-team en is binnenkort te zien in haar eerste sportvideo. Blij met deze aanwinst is het nu tijd om haar te leren kennen en dat doen we aan de hand van 5 feitjes over Fenna. Lees je mee?

 

Even voorstellen

Hai hai, ik ben Fenna. Een 21-jarige student Gezondheidswetenschappen die in Amsterdam woont. Binnenkort zullen jullie mij zien op Love2workout wanneer ik sporten uit ga proberen en aan jullie laat zien hoe dat eraan toe gaat en of het een aanrader is!

Al van jongs af aan ben ik gek op een gezonde leefstijl. Door de jaren heen heb ik heel wat kennis opgebouwd waardoor ik nu heel veel af weet van gezond eten en een gezonde leefstijl. Ook door mijn studie Gezondheidswetenschappen natuurlijk! Maar.. alles draait om balans en ook ik wijk af en toe af van mijn caloriebehoefte met een lekkere (en volledige) reep Tony’s of een pizza. In deze video stel ik me persoonlijk voor:

Toekomstplannen

Toch weet ik niet zeker of ik verder het gezondheidswereldje in wil gaan. Ik ben heel creatief en dat begin ik nu erg te missen. Daarom ben ik tegenwoordig veel bezig met grafisch design, foto- en video content. Dat vind ik nu zelfs zo leuk dat ik daar misschien wel mee door wil gaan! Het opnemen en editten van de video’s voor Love2workout past daar precies in.

Sportgek Fenna

Ook ben ik van jongs af aan gek op sporten. Ik heb gevoetbald, gedanst, gehockeyd, deed aan hardlopen en heb veel lessen gevolgd in de sportschool. Sinds een aantal jaar doe ik fanatiek aan fitness en nu kriebelt het om te gaan crossfitten. Mijn portemonnee moet nogal lachen van al dat kriebelen want crossfit in Amsterdam is al met al een stuk duurder dan een normaal sportschoolabonnementje en een beetje buiten mijn huidige budget. Daarom des te leuker om verschillende sporten uit te proberen voor Love2workout: misschien vind ik wel mijn nieuwe passie!

 

 

Dan nu die feitjes over Fenna…

Als virtuele ijsbreker zal ik mezelf introduceren met ware rare feitjes

  • Ik houd van een broodje pindakaas met dunne schijfjes komkommer (lekker specifiek he?)
  • Ken je die dubbelwandige koffieglazen? Daar kan ik dus echt geen zwarte koffie uit drinken. Dan smaakt de koffie gewoon echt heel raar! Porseleinen kopjes it is!
  • Ik laat mijn foto’s altijd afdrukken en maak overal plakboeken van: is toch veel leuker dan die foto’s online te hebben?
  • Ik heb thuis een muur vol met lijstjes met quotes waar je een teiltje voor nodig hebt omdat je echt over je nek gaat van alle clichés. Je waant je in een waar Rivièra Maison. Toch vindt iedereen het hilarisch en ik vind het wel leuk staan, daarom hangt het er nog.
  • Als ik alleen ben praat ik heel vaak tegen mezelf en vaak slaat het helemaal nergens op. “Nou Fen waarom moest je dit nou weer doen..” of “Ja, zie je wel, dat zei je al vanaf het begin.” Zoals ik al zei: regelrechte onzin.

 

Wil je heel veel lachen?

Ik moet bekennen: Afgelopen half jaar heb ik gereisd door heel Azië en tja, van sporten is er niet veel gekomen. En dat is helemaal prima, daarom ga ik het nu weer lekker oppakken. Conclusie: ben je benieuwd naar een nieuwe sport én wil je heel veel lachen om mijn uitermate slechte conditie? Kijk dan zeker mijn eerste workoutvideo die binnenkort online komt!

Liefs, Fenna
@fennavansurksum op Insta

5+1 redenen waarom sporten met the opposite sex een goed idee is

Ze is one of the guys en heel vrouwelijk tegelijk. Lekker sportief en spontaan. Houdt van een uitdaging, is accountant en sport graag met mannen. Waarom? Dat mag Evelien lekker zelf vertellen! Lees je mee?

 

Even voorstellen…

Hey jij daar, leuk dat je deze BLOG gaat lezen. Ik heb nog nooit eerder een blog geschreven dus er gaat een wereld voor mij open. Allereerst zal ik mijzelf even introduceren zodat jij in ieder geval weet wat voor persoon al deze woorden bij elkaar heeft getikt. Ik ben Evelien Strijker. Hoi! Aangenaam! Ik ben 28 jaar oud en woon al een aantal jaren in Amsterdam. Oorspronkelijk ben ik een vrolijke boeren meid uit Drenthe van waar ik op mijn 18e ben verhuisd naar Amerika om daar 6 jaar lang te genieten van de Amerikaanse sport cultuur. Vanaf jongs af aan ben ik met sport bezig geweest en ben dan ook uiteindelijk met een sportbeurs voor tennis naar Amerika vertrokken.

Ah fijn, misschien een leuk onderwerp voor een volgende blog. In het dagelijks leven ben ik accountant. Ho stop! Niet meteen weggaan nu! Ik snap dat je wellicht denkt, een saaie accountant? Hoe kan die nu een leuke blog schrijven? Trust me, ik ben niet jouw average accountant. Denk ik in ieder geval. Ik speel geen tennis meer, maar sport gemiddeld 5 a 6x per week, voornamelijk crossfit, maar ik kickbox en hardloop af en toe ook. Ik werk dagelijks samen met onwijs leuke jonge collega’s die ook “Fit for the Job” (ja ja, zo heet dat bij ons op kantoor) willen worden, zijn of blijven. Met een groep mannen heb ik al meerdere malen meegedaan aan obstacle runs. En laat dat nou het onderwerp van deze blog worden;

 

de saaie vrouwelijke accountant die met een groep mannen door de blubber dendert, heeft dat voordelen?

 

Misschien even vanaf het begin beginnen. Als accountant werk je veel in teams en om de dag een beetje door te komen met elkaar vraag je wel eens naar de activiteiten die een lieftallige collega na talloze uren werken onderneemt. Als aan mij dezelfde vraag wordt gesteld antwoord ik altijd dat ik vaak aan het sporten ben.  Mijn sportieve activiteiten werden opgepikt door een aantal collega’s die het wel zagen zitten om samen met mij te trainen, het liefste met een doel.

 

Het ‘Obstacle Run Virus’ begon zo…

Uiteindelijk hebben wij ons in maart 2016 voor het eerst opgegeven voor de allereerste obstacle run, een Mudmaster race van 6km. Ik vond het geweldig, maar 6km was dan ook niet echt een uitdaging. Om de uitdaging te vergroten gaven we ons op voor de 2e run in oktober 2016, dit keer een Strong Viking run van 13 km. Sommige collega’s haakten af, anderen kregen er lucht van en deden mee, er volgden hierna nog 2 obstacle runs van 19km en 21km. Ik heb er nog steeds geen genoeg van, en gelukkig een aantal collega’s ook nog niet. Aankomend voorjaar staan er weer 2 obstacle runs gepland! YAY! Ik heb er nu al zin in.

 

sporten met mannen

sporten met mannen

 

Mijn mannelijke harem

Samen met mijn fanatieke collega’s trainen we op zaterdag om samen fit te worden voor deze runs. Maar weet je wat nu het grappige is? Ik ben de enige vrouwelijke collega die zo gek is om mee te doen. Iedere zaterdag trek ik met een lach op mijn gezicht mijn hardloopschoenen en een lekker workout pakkie aan om huppelend naar het Amsterdamse bos te lopen (ik woon er tegenover, over luxe gesproken!) op weg naar “mijn mannelijke harem” zoals ik ze graag noem. De eerste paar keer was ik aardig geïntimideerd door de mannen, ze konden harder rennen, vaker opdrukken, vaker optrekken, en waren eigenlijk vrijwel beter in alles! Behalve op doorzettingsvermogen kon ik ze op weinig vlakken echt inmaken. Nu kan ik na 2 jaar zeggen dat ik enige ervaring heb met het trainen met een mannelijke groep en ik heb een aantal prachtige voordelen gevonden die ik graag met jullie wil delen.

 

6 voordelen van sporten met mannen

#1 Mannen zijn sterker

Dat mannen qua spierkracht van ons, de lieftallige dames, winnen is geen geheim. Tijdens het trainen met mannen heeft dit als voordeel dat je zelf ook sneller meer gewicht zal proberen te tillen of net dat extra tandje bij zet. Ik merk dit zelf heel erg tijdens het hardlopen. Die mannen rennen me toch een potje snel en ondertussen bespreken ze nog makkelijk het weekend, de werkweek of die nieuwe scharrel via Tinder. Ik ben al lang blij als ik ze bij kan houden, laat staan dat ik daarbij nog een heel gesprek kan voeren. Doordat ik erg moet aanpoten gaat mijn conditie sneller vooruit en raakt mijn lichaam gewend aan een sneller tempo. Hierdoor wordt het hardlopen op een iets rustiger tempo makkelijker wat ik toch wel beschouw als een voordeel.

 

#2 Ze willen alleen maar bovenlichaam trainen

Dames, als ik zeg dat wij vrouwen graag ronde billen, slanke benen en een platte buik willen, met als het kan ook nog een beetje boobies, dan lieg ik niet toch? Dit staat echt lijnrecht tegenover wat mijn mannelijke collega’s willen. Als ik ook maar 1 maal het woord “squat” of “lunge” laat vallen krijg ik meteen opmerkingen zoals “ohh Eef weer met haar benen trainen” naar mijn hoofd geslingerd. Ze vinden het zwaar, het doet pijn, ze vinden het helemaal niks. We hebben het zo verdeeld dat we allemaal een oefening kiezen tussen het hardlopen door om zo te trainen voor de obstacle runs. Mijn exercise of choice; de squat of de lunge, ofcourse! Want als ik dat niet kies train ik, behalve dan met het hardlopen, helemaal geen benen. De mannen kiezen pullups, push ups, dips of monkeybars; als het maar schouders, armen of chest is past het perfect in hun rijtje van favoriete oefeningen. En, laat ik daar nou juist minder goed in zijn. Wellicht zullen sommige van jullie dit als een nadeel zien, maar ik zie het als een voordeel; ik word gepusht om mijn minder goede kwaliteiten te trainen, want tja, als ze zeggen 10x push ups lig ik toch echt wel op de grond om die 10 push ups te doen, ik laat me niet kennen!

sporten met mannen

 

#3 Ze willen jou helpen

Mannen doen stoer, maar ondertussen ben ik nog wel hun meissie op wie zij tijdens een run onwijs goed passen. Tijdens de runs krijg ik als eerste een voetje om over een muur te klimmen, rennen ze iets rustiger als het te snel gaat voor me, en juichen ze mij toe als ik als laatste (maar wel droog) aan de overkant kom via een touw dat over het water is gespannen. Tijdens de trainingen merk ik dit ook. Ze gaan misschien niet zachter rennen, want dit is een training dus dat je het zwaar hebt maakt niet uit, maar ik krijg wel een voetje bij het optrekken zodat ik de 10x kan halen of ik mag 5 dips doen ipv 10 zodat ik het tempo bij kan houden. Het is een heerlijk gevoel dat er een aantal mannen zijn die ervoor zorgen dat jij mee kan komen en juichen voor jouw succes, echt waar!

 

#4 Mannen zijn in voor andere sporten

Zoals verteld ben ik de enige dame die meedoet met de obstacle runs van mijn kantoor. Ik krijg geen enkele andere vrouwelijke collega mee om door de blubber te banjeren, in touwen te klimmen of door een plas water te zwemmen in kleding. Ligt het dan aan mijn kantoor? Of aan de sector waarin ik werk? Misschien, maar ik denk het niet. Als ik kijk wie er aan de start stonden van de obstacle runs waren het voornamelijk mannen. Okay, op de korte afstanden zoals de 6km en 7km deden wellicht evenveel mannen als vrouwen mee, maar hoe groter de afstand, inclusief more challenging obstakels, hoe meer vrouwen af blijken te haken. En laat ik nou net wel van die uitdaging houden! Tijdens de start van zo’n obstakel run sta je te zoeken naar de zelfverzekerde sterke dames die net zoals jij de uitdaging aangaan, maar je staat toch vooral tussen een leger testosteron gevulde mannen die onwijs veel zin hebben om hun innerlijke beest los te laten. Dus, kan jij geen 1 van jouw vriendinnen vinden om mee te doen aan bijvoorbeeld en obstacle run, probeer het dan is bij de mannen!

 

#5 Je kan helemaal je zelf zijn, maar dan ook echt helemaal

Op kantoor loop ik rond in de (al zeg ik het zelf) leukste jurkjes en pakjes met bijpassende pumps en als het kan een mooi horloge of ketting. In de gym draag ik graag matchende pakjes (ooit het merk Stronger gezien? Echt een aanrader!!) waarbij mijn BH-tje past bij mijn legging en als het kan ook nog schoenen in een bijpassende kleur. Op zaterdag maakt het niet uit, als ik een broek draag met wat gaten of een oud t-shirt? Het kan de mannen niet schelen! Naja, ze lopen wel liever achter me aan als ik een strakkere legging aan heb, maar dat even ter zijde. Als je met mannen traint maakt het niet uit wat je aan hebt, of je make-upje nog goed zit, of je je haar nu in een knot, een strakke vlecht of een losse warrige paardenstaart draagt. Het gaat er om dat je traint en dat je HARD traint. Lukt harder rennen niet omdat je een BH-tje aan hebt die niet genoeg support? Of dat je toch die gele schoenen aan hebt gedaan die bij je outfit matcht, maar je daarmee niet door de modder wil rennen? Ik krijg echt op mijn kop van ze, want een outfit die je belemmerd in je training is niet okay, hoe mooi hij dan ook mag zijn. En eerlijk gezegd, ik vind het heerlijk dat ik in mijn meest comfortabele kloffie, met het slaap nog in mijn ogen en een warrige paardenstaart op mijn koppie aan mag komen huppelen op zaterdag, zonder dat er wordt gevraagd of het wel goed met me gaat.

 

#6 Mannen die zweten, altijd leuk om naar te kijken toch?

Deze laatste is een beetje cliché, een beetje flauw, maar persoonlijk vind ik het wel 1 van de voordelen. Mannen die sporten, die zich in het zweet werken, die de beest uithangen in de sportschool en oerkreten laten horen om die laatste pull up of push up eruit te knallen, ik hou ervan. Ik heb knappe collega’s (jongens, als jullie deze blog lezen, bij deze!), dus als er dan strakke shirtjes aangaan en die armspieren gaan aan het werk.. ik zou liegen als ik zeg dat ik niet even stiekem aan het genieten ben van het uitzicht.

spotren met mannen

 

Jullie zijn geweldig!

Stiekem observeer ik “mijn harem” dus af en toe als ik sta uit te puffen na een oefeningen. Wat ik dan zie? Een zooitje collega’s bij elkaar. Een groep mannen en een dame die “one of the boys” is maar toch ook echt een vrouw kan zijn. Een zooitje dat elkaar kan motiveren, kan pushen tot het uiterste, kan werken aan doelen en uiteindelijk deze doelen ook samen zal behalen. Het trainen met alleen maar mannen heeft mij de afgelopen 2 jaren erg mooie momenten en overwinningen opgeleverd, dus voor alle vrouwen die dit lezen, GIVE IT A TRY and don’t be scared. Voor alle mannen die dit lezen, please CONTINUE being great! En speciaal voor “mijn” mannen, jullie zijn geweldig!

 

Ik ben Evelien Strijker,
Member of Chicks with Barbells
Instagram: Fit_Eef
Sportschool: Vondelgym
Sporten: Crossfit, hardlopen, kickboxen, tennissen en Obstakel runs

Miranda heeft haar favoriete sport gevonden!

Hoi allemaal. Ik ben Miranda. Al een tijdje volg ik met mijn Instagram account, Love2workout en zie ik allerlei sportieve activiteiten voorbij komen. Toen Cristel me vroeg of ik wilde schrijven over mijn favoriete sport hoefde ik daar niet lang over na te denken. Het was even een zoektocht maar ik heb mijn favoriete workout gevonden. Lees je mee?

 

Ik heb al heel wat sporten beoefend..

In mijn leven heb ik al heel wat sporten beoefend. Als jong meisje werd ik allereerst aangemeld voor turnen. Maar dat bleek niet echt te lukken met mijn souplesse. Daarna volgde dansles, badmintonnen en body step. Allemaal sporten die ik met veel plezier uitoefende. Maar helaas niet bekwam tot mijn favoriete sport. Iedere keer moest ik zoeken naar een alternatief, want of de groep paste niet meer of de leraar hield ermee op.
Zo kwam ik uiteindelijk bij fitnessen. Er zijn heel wat mensen die 2 tot 4 keer per week zich begeven naar de sportschool. Zij komen hier graag om even aan de gewichten te hangen, zich uit te sloven op de loopband of gewoon even kletsen in het koffiehoekje. Ik heb diverse pogingen in diverse sportscholen ondernomen, echter nooit kreeg fitness mij in de greep. Daarom duurde de pogingen maar maximaal 1 jaar. Ook dit was niet mijn favoriete sport.

Ik was het klasse voorbeeld dat je een sport echt leuk moet vinden om dit te kunnen volhouden. Want fitness, ja daar vind ik echt niet zoveel aan.

 

Misschien is mijn favoriete sport wel hardlopen?

Mijn vader loopt al zijn hele leven lang hard en heeft ook een keer of 6 meegedaan aan de marathon van Rotterdam. Dus ik bedacht mij dat het hardlopen misschien ook in mijn bloed zit. Ik downloadde een app, zodat ik hulp kreeg bij het opbouwen. Na 3 weken bleek dat deze sport bij mij paste. Het fijnste is dat je het altijd en overal kunt doen. Er zijn geen speciale uren, waarbij je je moet haasten om de les niet te missen. Dus er volgde een bezoekje aan een sportzaak om goede hardloopschoenen te kopen. Een app werd gekocht, zodat ik verder kon gaan trainen.

Ik begon het hardlopen leuk te vinden. De app stimuleerde mij om steeds mijn doelen te behalen en dat ik uiteindelijk 35 minuten zou kunnen hardlopen. In het begin leek dit doel bijna niet te bereiken. Maar door consequent iedere week 2 tot 3 keer hard te lopen is dit doel bereikt. Uiteindelijk liep ik in april 2017 voor het eerst mee in een hardloopwedstrijd. Met mijn vader en mijn zus. Ik haalde de 5 kilometer in 35 minuten en eindigde niet eens zo slecht!

favoriete sport hardlopen

Hardlopen geeft me vrijheid

Vervolgens werd ik meegevraagd om mee te lopen in de Strongsister run. Een mudrun met allemaal vrouwen. De afstand 7,5 km. Het was flink afzien met de kou, modder en vermoeide spieren. Uiteindelijk heb ik ook deze afstand volbracht en smaakte het naar meer. Daarom boekte ik samen met mijn man een reisje naar Italië. In Lido di Jesolo werd de moonlight run georganiseerd. Wij schreven ons samen in voor de 10 kilometer. Mijn man moest nu ook volop aan de bak. De reis ging eerst naar Rome, maar daar zaten wij ook niet stil. Ook in Rome werd getraind.  Wat was het een bijzondere ervaring om voor de tweede keer de 10 km aan te tikken in  Italië. Wat een kick om gedragen door het applaus van het publiek een eigen zegge te lopen. Dit is iedereen aan te raden.

Voor 2018 staan er nog geen wedstrijden op het programma, maar ik blijf zeker door rennen. Waarom? Omdat hardlopen voor mij een stukje vrijheid geeft. Het is heerlijk om na een drukke dag je hoofd leeg te maken in de buitenlucht. Tijdens het hardlopen kom ik in een soort trance en worden al mijn gedachtes uitgeschakeld. Inmiddels weet ik wat een overwinning het voor jezelf kan zijn om doelen te bereiken. En wat ben ik trots op mijzelf dat ik deze stappen heb gemaakt.

Dus de tip voor 2018; kies de sport die bij je past en stel jezelf haalbare doelen.  Want zo houd je het sporten vol en blijf je gestimuleerd!
Naast het hardlopen ben ik gek op koken en bakken. Daarom heb ik zelf ook een blog namelijk Hhfoodblog, hier vind je gemakkelijke, gezonde en lekkere recepten.

Vind je het leuk persoonlijke sportverhalen te lezen, kijk dan eens naar het verhaal van Marco over Calisthenics of lees de serie van Nicole!

MARCO’S SPORTVERHAAL: DOOR CALISTHENICS SPORT IK NU 4x IN DE WEEK!

Het koste me zeker 3 trainingen, voordat ik überhaupt uit kon spreken wat ik aan het doen was. Ca-li-sthe-nics. Maar door de sport calisthenics ben ik nu wel gemotiveerd genoeg om 4x in de week te gaan sporten. Mijn naam is Marco Pesch, 33 jaar en ik deel met jullie graag mijn sportverhaal over de sport die me hielp naar mijn lichaam en geest te luisteren.

 

Het sportverhaal van Marco

Beroep: Trainer bij en eigenaar van happygoodtalk

Stomste sport ooit gedaan: Korfbal

Zwaarste sport ooit gedaan: Boksen

Klein traumadingetje: Touwklimmen. Iets met een middelbare school…

 

Calesthenics in de loods

Ik ben ondernemer. Begin 2017 spookte het idee door mijn hoofd om een nieuw bedrijf op te zetten. Als trainer dit keer, in het werkveld van spreken in het openbaar. Veel in mijn hoofd bezig zijn, onzeker worden over kennis en kunde en eindelang kraken over een passend concept. Ik had een tijd terug besloten om te stoppen met recreatief boksen, het was toch mijn sport niet. Maar ik had mijn lijf nodig om met mijn hoofd te kunnen werken en wilde het puddingtarzanbeeld van mezelf kwijt.. Zo kwam ik Wesley Kalkhoven tegen. Hij introduceerde mij bij calisthenics, in de loodsen van Amsterdam Roest. “Weg van de spiegels in de sportschool, in een rauwe omgeving, met je eigen lichaamsgewicht, soort van rauw turnen” vertelde hij. Ik was gekieteld.

 

Tof dat je het probeert man!

Wat me het meest bijblijft van de allereerste training, was dat ik me kapot schaamde dat ik niet wist wat een pull-up was, laat staan eentje kon doen. Okay, zelfs met push-ups op mijn knieën had ik moeite. Maar deze glimmende, glimlachende mannen en vrouwen die al vaker waren geweest, moedigde me aan. “Tof dat je het probeert man!” werd er zelfs naar mijn hoofd geslingerd. Ik wist niet wat me overkwam. Geen ijdelheid tijdens het sporten, geen modieuze pakjes en vooral jezelf niet te serieus nemen.

 

Plezier is een grote motivator

Wesley en zijn team bieden diverse trainingen aan. Zo is er bijvoorbeeld de Hero Workout, een combinatie tussen kracht en cardio, “zodat je in elke situatie de held kan zijn” volgens Jan, de trainer. Er komt een erg jonge held in mij naar boven, wanneer Jan weer een kaartspel boven tafel haalt, of een andere spelvorm verzint en versmelt met de training. Plezier is namelijk een grote motivator. Zo train ik ook al een tijd met de HIIT mee, High Intensity Interval Trainingen. Het traktorbanden gooien zeg maar. Liters vocht gaan erdoorheen in zo’n uur. En zo heb ik zelfs een handbalancing les gevolgd. Een uur lang op je kop staan. Alles voor de perfecte handstand zullen we maar zeggen.

 

4 keer in de week een uur sporten

Ondertussen train ik nu al een maand of 9 in deze loodsen en voor het eerst sinds lange tijd ben ik gemotiveerd genoeg om 4x in de week een uur te gaan sporten. De appetijtelijke instructeurs, de lachende gezichten en het welkome gevoel spelen hier zeker een rol bij. En hierdoor ben ik niet alleen sterker geworden, ben ik ook nog eens flink wat centimeters rondom mijn buik kwijt, heb ik spieren ontdekt in mijn lichaam die ik niet eens wist dat ik ze had en belangrijkst van alles, ik ben mijn lichaam gaan horen en ernaar gaan luisteren. Ik weet nu beter wanneer ik honger heb, of dorst. Ik voel pijntjes eerder aan en verbeter mijn lichaamshouding automatisch. En ik ben trots op mijn lijf en vind hoe ik er nu uitzie goed genoeg. Tijdens fysieke activiteiten lig ik niet als eerste te puffen, maar moedig ik anderen juist aan, terwijl ik nog een paar rondjes ga. En daarbij, heb ik een goed lopend bedrijf opgezet, www.happygoodtalk.com. Daar waar het allemaal mee begon.

Doelen behaald met calisthenics

Mijn eerste doel was om gemotiveerd te raken om te sporten. Dat is behaald. Mijn tweede doel was om een bredere borst, dan buik te hebben. Ook dat is gelukt, en gevierd. Nu werk ik aan die pull-ups en muscle-ups. Als die lukken, dan is mijn calisthenics avontuur geslaagd. Want als die naam uitspreken lukt, lukt de rest ook.

 

Wil je meer zien van calisthenics? Bekijk dan de sportvideo waarin Cristel de workout probeert en oordeel zelf!

NICOLES ROAD 2 TEL AVIV & IRONMAN 70.3 #5: Nieuw jaar, nieuwe doelen

Tijdens de feestdagen ben ik het liefst bij mijn familie.

Hoewel ik nu eigenlijk zou moeten beginnen met een terugblik, sla ik dit net zoals alle voorgaande jaren weer lekker over. Wanneer het hoort, dan vind ik het namelijk in de meeste gevallen vreselijk. Dus ook dit jaar doe ik het niet. Geen terugblik voor mij. Net zoals dat ik de marathon van New York aankomend jaar niet ga lopen, totdat die hype overgewaaid is. Die doet immers iedereen. Uiteraard kwamen de hoogte- en dieptepunten van 2017 voorbij tijdens het familiediner van 31 december, maar die blijven tussen de vier muren van mijn ouderlijk huis; niet alles hoeft online. Wat wèl online mag is dat ik tijdens de meest verschrikkelijke dag van het jaar zo ontzettend heerlijk bij mijn ouders op de bank heb gelegen. 

Toch een kleine terugblik, maar dan in Polaroids: die maak ik al drie jaar lang.

Om eerlijk te zijn was ik ook thuisthuis geweest als hardlopen niet op de planning stond. Oud & nieuw en ik zijn nou eenmaal geen vrienden. Om de een of andere reden word ik tijdens dat afschuwelijke feest namelijk gestoord in de bovenkamer met een ondefinieerbare negatieve emotie, die ik tot nog toe geen naam heb kunnen geven. Gelukkig mocht ik de volgende ochtend weer hardlopen, en was de avond voorbij voor ik er erg in had. Toch heb ik de dagen ervoor intens genoten van de Top 2000 en samen met papa in m’n broek geplast van het lachen om ons idool Youp van ’t Hek. Ik verheug me er nu al op om volgend jaar precies hetzelfde te doen. Zolang ik maar niet teveel mensen om mij heen heb gaat het allemaal prima. Daarbij heb ik nooit geweten dat er zoveel leuke programma’s op TV zijn op oudejaarsavond!

Wat wil ik dan wel vertellen als het geen terugblik wordt? Mijn sportieve doelen natuurlijk, want dat zijn er weer veel. Zoals jullie inmiddels wel weten deel ik mijn weg naar deze doelen al te graag, of het nou hier of via mijn Instagram account is. Verder is het enige goede voornemen dat ik heb: gewoon lekker doorgaan zoals ik dat al doe. Ik vind eigenlijk dat het allemaal wel prima gaat, het leven. Één ding weet ik in ieder geval al zeker: de 10.000 KM op de racefiets zal dit jaar ongetwijfeld aangetikt worden.

De halve marathon van Egmond in 2017, die ik liep in 1:57:22.

Hardloopdoelen van 2018

Mijn eerste hardloopevenement vindt alweer over 1,5 week plaats: het is de halve marathon van Egmond aan Zee op 14 januari. Een streeftijd heb ik niet. Dat komt omdat deze halve marathon toch wel de zwaarste is in heel Nederland. Net zoals vorig jaar beschouw ik deze bittere tocht als training voor de hele marathon. Het wordt de derde keer dat ik hem loop, en elk jaar is het maar weer de vraag of de voeten droog blijven tijdens de 7 KM langs zee. Gouden tip voor andere vrouwelijke lopers: zorg dat je lekker achter een grote stevige man loopt over het strand, zodat die de wind voor je kan opvangen. Een soort van in het wiel fietsen, maar dan rennend. Anders waai je binnen de kortste keren de zee in!

Op eerste kerstdag liep ik samen met een van mijn beste en oudste vriendinnen en mijn moeder 25 KM.

Een maand later, op 11 februari, staat de 30 KM van Schoorl op het programma. Dit wordt voor mij de eerste keer, maar het schijnt de mooiste loop van Nederland te zijn dus die moet ik echt een keer gedaan hebben. Leuk leuk leuk, zin in zin in zin in! Eigenlijk zou ik tijdens dat weekend al in mijn taperperiode moeten zitten, maar omdat ik de afgelopen tijd minder kilometers heb afgelegd op de hardloopschoenen vind ik dat een tweeweekse taperperiode voor deze ene keer wel kan. Op 23 februari is het zo ver: de marathon van Tel Aviv! Geloof het of niet, maar het zal de eerste en de laatste (hele)marathon zijn  van 2018. JA ECHT. Aan de eettafel tijdens kerst realiseerde ik mij ineens dat ik in één jaar drie marathons gelopen had, en dat vond ik achteraf toch wel een beetje overdreven. Ik ben overigens wel benieuwd hoelang dit voornemen stand houdt, want eens verslaafd aan de marathon, altijd verslaafd aan de marathon.

Ook toen het gesneeuwd had trok ik er gewoon op uit, je bent een wielrenner of je bent het niet!

Wielrendoelen van 2018


In de eerste drie maanden van het nieuwe jaar ga ik twee keer op trainingskamp met het raceteam van Rapha. De eerste keer heel dichtbij, namelijk in Arnhem. Dit zijn maar twee dagen en zal ik dus vast en zeker overleven (als de mannen zich een beetje inhouden tenminste). Bij het tweede weekend zet ik mijn vraagtekens. Dan ga ik namelijk vier dagen lang de bergen van Girona beklimmen; eens moet immers de eerste keer zijn. Nog nooit heb ik een berg beklommen op de racefiets, op de computersimulaties van Wattworks en Zwift na (tenzij je de

80 KM lang had ik windtegen, maar ik moest en zou de 100 KM halen tijdens het kerstweekend en papa hielp mij daarmee!

Keutenberg een berg noemt). Ik poep nu al in m’n broek, maar ergens vind ik het ook helemaal het einde en kan ik niet wachten. Dankzij deze trainingen kan ik straks namelijk eerder het bovenste puntje van de Mont Ventoux en de Alpes D’Huez aanraken, want die gaan papa en ik samen beklimmen ergens dit jaar. Natuurlijk doe ik dit liever met de liefde van mijn leven, dat lijkt me namelijk een ontzettend romantische onderneming. Zo lekker saampies pijnlijden tot het bittere eind, waarbij je elkaar dan op de top kan kussen net zoals Jack en Rose dat deden op het noordelijkste puntje van de Titanic. Helaas vrees ik dat ook deze droom slechts één van de duizenden zal blijven.

En dan te bedenken dat ik twee maanden lang alles heb gegeten wat los en vast zat!

Gestoorde doelen van 2018

Dan de grootste uitdaging van 2018: de Ironman 70.3 in Aix-en-Provence op 13 mei. Bovenstaande evenementen zijn omgetoverd tot enkel subdoelen van dit megahoogtepunt van aankomend jaar. Het is pas de tweede dag van 2018, maar ik heb het focus-aan-gebied in mijn hersenen gisterochtend volledig geactiveerd. Ik heb zelfs de overgebleven oliebollen en appelflappen laten staan! Het kan niet meer mis gaan. Inmiddels heb ik ook een lidmaatschap afgesloten bij Wattworks waar ik ga leren klimmen en zó waanzinnig fit ga worden dat ik de 90 KM van de Ironman hopelijk binnen de drie uur ga fietsen. Ook begin ik volgende week met zwemles om mijn

Vorige week zwom ik voor de eerste keer 1,9 KM: de afstand die ik ook tijdens de Ironman 70.3 af moet leggen.

borstcrawl te oefenen, waardoor ik uit ga komen op meer trainingen dan dat er dagen in de week zitten. Ik ga twee keer per week fietsen bijWattworks, één keer in het weekend een lange fietstocht maken met Rapha, twee keer zwemles nemen en dan nog drie ochtenden hardlopen: dat komt uit op een totaal van acht keer trainen per week. In mijn nieuwste schema kun je weer precies zien hoe en wat, en wanneer ik dit allemaal in zes dagen prop, want één dag per week neem ik rust.

In dit boekje teken ik af en toe wat, en schrijf ik mijn wielrengedachten op. Soms fantaseer ik dat ik een kunstenaar ben.

En verder? Mijn herkansing halen zodat ik in februari toch met mijn master kan beginnen, mijn laatste pagina’s van JAN Magazine vullen en bedenken of ik in de zomer van 2018 mijn boek ga schrijven, óf naar Zuid-Frankrijk ga fietsen (all by myself). Genoeg te doen dus. Op dat we er maar weer een geweldig en sportief jaar van mogen maken met z’n allen!

Heb je de eerste delen van Nicole haar weg naar Tel Aviv en de Ironman 70.3 gemist? Lees ze dan hier!

Wakeboarden, de favoriete workout van Debbie

Kom. Laten we in deze gure wintertijd waarin iedereen verkouden en grieperig lijkt te zijn een even lekker wegdromen met een zomerse sport. We gaan samen met Debbie even naar het lekkere weer, want haar favoriete workout is wakeboarden!

 

Hi, mijn naam is Debbie en ik sprak Cristel over mijn grote hobby wakeboarden en het leek ons beiden een leuk idee hier in een artikel wat meer over te vertellen. Hopelijk motiveer ik jullie om het ook een keer te gaan proberen!

Naast het wakeboarden ben ik voornamelijk hardloopster. Ik loop nu ruim 5 jaar hard en eigenlijk alle afstanden, van 5 kilometer races tot en met een hele marathon. Daarnaast heb ik een blog www.fitfunrun.com en kan je me op Instagram vinden onder @fitfunrun_com.

 

Bewegen heb ik nodig

Ik heb het nodig om te bewegen en het voordeel van hardlopen is dat je het ‘t hele jaar kunt doen.
Wakeboarden doe ik dus ook heel graag, maar omdat het een seizoensgebonden sport is (in Nederland), doe ik dit alleen in het voorjaar. In het najaar is het water gewoon te koud én is het park waar ik graag kom gewoonweg dicht. Het word ook een erg duur grapje als ik het hele jaar zou kunnen wakeboarden, want een goedkope hobby is het zeker niet.

Wakeboarden is een sport op het water, waarbij de wakeboarder aan een lijn (achter een boot of kabelbaan) over het water wordt getrokken. Het is een kruising van surfen en snowboarden. Echter zitten er veel verschillen tussen.
Hier kan je er nog veel meer over lezen: http://www.wakeboarders.nl/wakeboarden.html

 

Hoe ik met Wakeboarden ben begonnen

Ruim 5 en een half jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanmerking met wakeboarden. Ik ging met een goede vriend naar zijn boot en probeerde het voor de eerste keer. Knap lastig starten voor het eerst achter de boot, maar na tig keer proberen, lukte het mij dan eindelijk. Gekke was, dat ik tijdens het wakeboarden géén watervrees had, wat ik normaliter wel heb in natuurwater.

Ik vond het leuk, zwaar en uitdagend en wilde dit snel nog eens doen.

Niet veel later zat ik met vrienden bij het Betuwestrand, een recreatiegebied in de buurt van Beesd,  voor een middag zwemmen. Een aantal vriendinnetjes hadden hun wakeboard bij zich en gingen die middag zo nu en dan de waterskibaan op. Ik wilde het ook aan de baan proberen en huurde materiaal. Ik werd door iedereen lachend gewaarschuwd dat aan de baan starten heel anders is dan achter een boot en dat het vast niet direct zou lukken. ‘Dat zullen we nog wel een zien’, dacht ik en ik bestudeerde de mensen goed die voor mij startten. De beurt was aan mij en ik startte direct! Ik hoorde mijn vriendin juichen. Tuurlijk, 25 meter later viel ik, maar gestart was ik!

wakeboarden love2workout

 

Toen was mijn liefde voor wakeboarden geboren

Ik was geprikkeld en die dag is mijn liefde voor het wakeboarden geboren.
Ik was steeds vaker op Betuwestrand te vinden. Ik kocht zeer snel mijn eigen wakeboard (want huren is echt heel erg zonde van je geld) en zwemvest en helm (want huurspullen staan toch extra amateuristisch : ))

Ik ben nog heel veel keren gevallen, zeker! Maar het bleef mij boeien. Elke keer mezelf weer uitdagen en pushen om verder te gaan en het opnieuw te proberen.

We hebben in 2014 en 2015 zelfs het hele seizoen met een caravan op een mooie plek aan het water gestaan op het park (Betuwestrand is ook een camping). Zo leerde ik steeds beter wakeboarden. Uren stond ik op het water en had een abonnement op de baan, zodat ik kon gaan wanneer ik wilde. Ik ging zelfs over de schans! Ik wilde dat gewoon 1x gedaan hebben.

Na de zomer werd ik wat voorzichtiger, want in september 2015 (einde seizoen) liep ik de Halve Marathon in Stockholm en ik wilde niks riskeren. Dat is wel passen en meten af en toe. In juni dit jaar liep ik de Halve Marathon in Reykjavik en heb ik ook geen gekke stunts gedaan van te voren. Je zou je enkel zwikken of breken of iets dergelijks. Dan kun je je reisje wel afzeggen en is het trainen voor niks geweest.

 

Elk vrij uurtje breng ik op het water door

Ik kom nu inmiddels al voor het vijfde seizoen bij deze waterskibaan en heb dit voorjaar mijn eigen stacaravan gekocht op het park. Als het kan, breng ik elk vrij uurtje wat ik heb, op het water door. Intensieve dagen hoor, zeker wanneer ik ook heb hardgelopen op één dag. Maar het water lonkt gewoon. Het is zo heerlijk om ’s zomers aan het water te leven.
Er heerst zo’n gezellige sfeer, er zijn veel mensen die ook elk jaar weer terug komen. Je beoefend met zijn allen dezelfde sport. Dat verbroederd. Net als met het hardlopen. Tips en tricks uitwisselen. Dat houdt het leuk!

Een lijstje van tricks vind je hier.

 

 

Ik wil mezelf blijven uitdagen

Of ik weer van de schans af ga weet ik niet. Ik wil er gewoon van blijven genieten en mijzelf wel blijven uitdagen, maar ik ben ook al 37, ik word steeds voorzichtiger. Mijn zoon wakeboard inmiddels ook, dus nu kunnen we samen. Eind dit seizoen kocht ik mijn eigen wakeskate en ik kan niet wachten om daar weer mee het water op te gaan!

Een wakeskate is eigenlijk een skateboard op het water. Je zit niet vast met schoenen (bindingen) aan je board. Dat maakt het lastiger, yes, maar ook leuk! En ik ben er wel achter dat het een ontzettend goede stabiliteitsoefening is, je voelt je heupen, benen en zelfs je voetbotjes constant corrigeren en stabiliseren. Kan alleen maar van pas komen bij het hardlopen.

Is het al maart? Dan kan ik het water weer op!
Wil jij ook eens proberen te wakeboarden? Een lijst van wakeboardparken in Nederland vind je hier.

 

Sporten is leven

Ik ben graag buiten en mij zal je dus niet gauw een binnensport zien doen.
Hardlopen is mijn passie, dit heb ik nodig. Ik kan mijn hoofd leeglopen, krijg er energie van en vind het fijn mijzelf elke keer weer uit te dagen. Zo liep ik in april mijn eerste Marathon, wat ik nooit had verwacht! Inmiddels heb ik al zoveel lieve mensen leren kennen door de sport. Het blijft je bezig houden, op een positieve manier. Het is echt mijn leven geworden.

Wakeboarden is weer een compleet andere wereld, de sfeer langs de kant, het leven aan het water in de zon, spelen op het water. En ook hier jezelf steeds weer uitdagen, ik houd ervan! Ook train je met wakeboarden een compleet ander deel van je lichaam (upperbody voornamelijk) en dat zie je ook aan je lichaam, ik vind echt dat het wonderen voor je lichaam doet. Platte buik en mooie gespierde armen. Gebruind huidje erbij. Biertje. Niks meer aan doen! Want genieten staat voor op, laat dat duidelijk zijn. 🙂

 

Wil je nog meer sportverhalen lezen? Lees dan hoe Goudje van hardlopen haar werk heeft gemaakt of over de ambitie van Sanne om wereldkamoioen sqash te worden.

De Road to Tel Aviv wordt nu ook een Road 2 the Ironman 70.3

Mijn langste rit op de racefiets ooit.

Het kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Nadat ik vorig jaar op een mooie lentedag in mei spontaan bedacht om vanaf Schiermonnikoog naar Amsterdam te fietsen, gewoon omdat ik daar zin in had, kwam de gedachte over een triatlon doen voor het eerst in mij op. ‘Als ik een marathon kan lopen en 216 KM kan fietsen, dan moet een halve triatlon toch ook wel lukken?’ Lang spookte deze gedachte door mijn hoofd, en toen ik een maandje geleden een proefles zwemmen nam bij de SwimGym, wist ik het zeker: ik ga mij inschrijven voor m’n eerste Ironman 70.3!

De eerste Ironman 70.3 ga ik lopen in Aix-en-Provence, Frankrijk.

En zo werd mijn road 2 The Tel Aviv Marathon dus ineens ook een road to mijn eerste halve triatlon, Op 15 mei 2018 is het zo ver: dan zal ik vraag me niet waarom- mijn eigen grenzen opzoeken tijdens de Ironman 70.3 in Aix-en-Provence. Wat houdt dit in? 1,9 km zwemmen, 90 km wielrennen en 21,1 km hardlopen, allemaal achter elkaar. Dit betekent dat ik naast mijn bijna dagelijkse hardlooptrainingen en het wielrennen, vanaf januari ook nog twee of drie keer per week zwemles zal nemen. Waar weet ik nog niet, dus tips zijn welkom. Ik hoop wel dat ik tegen die tijd mijn motivatie terug heb, want op het moment gaat mijn marathontraining nou niet echt zoals ik van te voren gehoopt had. Dit is nieuw voor mij, want meestal sta ik altijd te springen voordat ik ga hardlopen. Wat gaat er mis?

Ik ging speciaal naar mijn ouders om hun kerstboom te versieren, want dat is een van de hoogtepunten van het jaar!

#1. Kerstbomen
Er moeten overal kerstbomen versiert worden en aangezien ik dat echt GEWELDIG vind om te doen besteed ik mijn kostbare tijd nu vaker aan lampjes en ballen in bomen hangen dan aan hardlopen. Misschien dat ik volgend jaar wel parttime kerstbomenversierder wordt, lijkt me tijdens die koude winterdagen een leuker bijbaantje dan fietscourier zijn voor zoiets als thuisbezorgd.nl.

 

#2. Vervelende voeten

Hier dacht ik dat het over was, maar helaas. Ze zijn terug.

Ik word he-le-maal knettergek van mijn enkels, want ik heb nog steeds last van blaren. Ik hoor jullie denken: “koop dan andere schoenen”, maar zo simpel is het niet. Mijn enkels zijn namelijk nogal vreemd; door één of ander raar bot dat uitsteekt aan beide voeten heb ik dit altijd bij elke schoen die ik koop. Het is puur een kwestie van heel lang inlopen tot dat deze ellende voorbij is. Eigenlijk moet ik hiervoor een keer naar de dokter, maar ik ben bang dat ik dan slecht nieuws te horen krijg en dat ik straks een operatie aan mijn voeten moet ofzo. Of dat ze ze eraf halen. Dat wil ik echt niet dus ik stel het liever nog even uit totdat ik het een keer wat rustiger heb. Dat zal dus wel nooit worden.

 

Voor mijn verjaardag bakte ik twee appeltaarten voor de redactie van JAN Magazine.

#3. Way too much voedsel  
Hier kan ik niet zo veel aan doen, dit ligt aan de mensen om mij heen. OVERAL waar ik kom is lekker eten. Taarten, pepernoten, kerstkransjes, chocola, noem het maar op. Dit moet natuurlijk motiveren om te blijven sporten, maar bij mij werkt dit averechts. Hierdoor kom ik in een soort van negatieve mindset waardoor ik denk ‘ach, het gaat nu toch al slecht.’ Doordat ik dan in plaats van 1/3 chocoladeletter 3/3 chocoladeletter eet, voel ik me vaak futloos en heb ik geen zin om te sporten. Het is bij mij altijd alles of niks, eigenlijk net als in het hele leven.

#4. Snotneus
Daarnaast voel ik me al twee weken een beetje ziek, net zoals iedereen in mijn omgeving. Toch mag ik niet klagen want vroeger lag ik altijd rond mijn verjaardag met keelontsteking in bed, maar die periode is voorbij. Op mijn vijftiende liet ik mijn amandelen knippen en dat is tot nog toe een van de beste beslissingen uit mijn leven geweest.

Juul en ik op het ijs

#5. Living on the ice
Vorig jaar kreeg ik van mijn vrienden een tienrittenkaart van de  Jaap Eden ijsbaan cadeau voor mijn verjaardag, maar die is maar één jaar geldig. Hierdoor beweeg ik mij liever voort op mijn o zo mooie witte kunstschaatsen dan op mijn vreselijk voet-onvriendelijke hardloopschoenen. Julia en ik proberen momenteel onszelf te ontwikkelen tot ware kunstschaatsers, zodat we, als we later een keer mee mogen doen aan Dancing on Ice, alvast een voorsprong hebben. Van dromen is immers nog nooit iemand ongelukkig geworden!

Het beste boek dat ik las in 2017: Americanah van Chimamanda Ngozi Adichie

#6. De boekenobsessie
Ik heb het lezen van boeken weer helemaal herontdekt. Vroeger las ik altijd al meerdere boeken tegelijk, maar de afgelopen jaren was dit minder geworden door het studeren. Omdat ik nu maar één vak volg, heb ik ’s avonds eindelijk tijd om in bed boeken te lezen. Vaak zijn ze dan zo spannend dat ik ’s ochtends vroeg verder ga, en dan vergeet ik de tijd waardoor ik noodgedwongen maar 5 KM kan rennen. Te laat aankomen op de redactie kan natuurlijk niet! Een ander gevolg van dit vele lezen is dat ik vaak geïnspireerd raak om zelf te schrijven (zoals bijvoorbeeld de gedichtjes over onder andere Siepje, te vinden op mijn blog). Soms ga ik helemaal op in mijn fantasie en dan ben ik zo een uur verder.

Een ietwat ordinaire mirrorselfie, maar ik ben erg blij met mijn adembenemende nieuwe racepak van Rapha, gekregen voor mijn verjaardag.

Kortom, door mijn verjaardag, Sinterklaas, de aankomende feestdagen en andere feestjes rende ik de afgelopen tijd vaker niet dan wel. De afgelopen jaren heb ik hier nooit last van gehad, en plande ik met gemak alles om het sporten heen, maar omdat ik in februari aan mijn master wil beginnen gaat het studeren nu toch echt even voor het sporten. Ook met iets minder training dan gepland kom ik die finish wel over in Tel Aviv.

Casually thinking about my first Ironman na de halve marathon in Budapest

Komt wel goed schatje
Iedereen heeft wel eens een dipje, dat hoort er nou eenmaal bij. Overigens besef ik, dat wanneer ik terug kijk op de afgelopen tijd, ik niet mag zeuren. Drie weken geleden liep ik namelijk nog de halve marathon in Budapest, wat naast dat het waanzinnig leuk was ook best goed ging. Deze 21,1 km liep ik in 1:49:20 ondanks de blaren, pizza’s en kilometers aan wandelen door de mooie stad in de dagen voor deze halve marathon.

 

 

iets om trots op te zijn!

Toevallig vond ik gister een lijstje op mijn telefoon met mijn hardloopdoelen voor 2017, waarbij ik ze allemaal kon afvinken en zelfs nog wat moest toevoegen! Verder stuurde Strava mij dit weekend een gezellig mailtje met de mededeling dat ik afgelopen jaar 1724 KM hardliep en 3293 KM doorbracht in het zadel, dus er is genoeg om trots op te zijn. Maar zoals elk mens goede doelen heeft voor het nieuwe jaar, heb ik die ook. Voor nu vier ik het leven, kijk ik terug op een megasportief jaar en dan pak ik 1 januari met volle focus de training wel weer op, want soms is ergens aan toegeven toch echt de beste optie!

Lees hier deel 1, 2 en 3 van Nicole haar marathon (en Ironman :)) serie.

Mijn twee grote liefdes: Amsterdam en mijn racefiets.